δηλώσεις και σιωπή…

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος την 27η Απριλίου 2013

Με έκπληξη και απορία παρακολουθεί ο οποιοσδήποτε πολίτης δηλώσεις για την ανάκαμψη της οικονομίας με την ευκαιρία της θετικής αποτίμησης ενός οικονομικού δείκτη (προσλήψεις), για ένα μήνα στα έξι χρόνια ύφεσης και μαρασμού. Όταν μια οικονομία χάνει το ένα τρίτο από την αξία της με την αντίστοιχη διάλυση (ναι διάλυση) των παραγωγικών δυνατοτήτων… όταν σε μια οικονομία ένας στους τρεις ενεργούς πολίτες δεν βρίσκουν δουλειά και ένας στους πέντε δεν πρόκειται σχεδόν ποτέ να ξαναβρεί δουλειά… όταν σε μια κοινωνία οι νέοι και οι πιο δραστήριοι μεταναστεύουν και εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια να συνεισφέρουν στην ανοικοδόμηση της χώρας… δεν τολμάς να πανηγυρίσεις.

Continue reading

Μόνο στην Ελλάδα…

Μόνο στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα αισθάνεται την ηθική άνεση να αντιπαρατίθεται για τον διοικητή των προγραμμάτων της ανεργίας του 27% και όχι για την αποτελεσματικότητα τους.
Μόνο στην Ελλάδα η εκπαίδευση – ως πυλώνας της μνήμη του έθνους – εξαντλείται σε πατριδοκάπηλες αναφορές ενός μακρινού παρελθόντος επιτρέποντας στους θιασώτες των πρόσφατων φασιστικών περιόδων της ιστορίας να αποθρασύνονται ψευδολογώντας.
Μόνο στην Ελλάδα μπορεί ο κεντρικός τραπεζίτης να προαναγγείλει συγχώνευση της μίας τράπεζας με την άλλη χωρίς να καλείται σε παραίτηση για διασπορά ειδήσεων, καθοδήγηση του επενδυτικού κοινού και χειραγώγηση των τιμών των μετοχών. Continue reading

“Η Οξφόρδη χωρισμένη στα δύο…”. Συμμετοχή σε αφιέρωμα “Θατσερισμός. Η Maggie και οι Έλληνες”

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος, 13 Απριλίου 2013

Ηταν μια περίοδος γεμάτη με κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις και μεγάλη οικονομική συμπίεση στις μεσαίες και φτωχές τάξεις.

Οι μόνοι που αισθανόντουσαν άνετα ήταν οι ευκρινώς πλούσιοι και οι κρυφίως πλουσιότεροι. Το φοιτητικό συνάλλαγμα με την έγκριση της Τράπεζας της Ελλάδος δεν άφηνε περιθώρια για πολλά. Μερικές φορές, ούτε και για λίγα. Το πολιτικό θερμόμετρο και οι συζητήσεις μέσα και έξω από τις αίθουσες ωστόσο ήταν απολύτως ανταποδοτικές. Καταλύτης για όλες τις νεοφιλελεύθερες επισκοπήσεις η μεταχείριση της ανεργίας ως υπολοίπου. Ολα τα μοντέλα ισορροπούσαν με δεδομένη μια τεράστια εκτίναξη του ποσοστού ανεργίας. Αλλά δεν πείραζε! Ηταν το αποτέλεσμα της λειτουργίας των ελεύθερων αγορών και απλώς έδινε το σήμα ότι έπρεπε να πέσουν και άλλο οι μισθοί. Ηταν τόσο απλό. Από την άλλη, το νεοκεϊνσιανό πρότυπο να επικεντρώνει στις αγκυλώσεις και τις καθυστερήσεις προσαρμογής που καταλήγουν σε ανεργία και στρεβλώσεις που εντέλει δικαιολογούν την αναγκαιότητα κρατικών και ρυθμιστικών παρεμβάσεων για την αποκατάσταση της πρέπουσας ισορροπίας. Η αναγκαιότητα του ρόλου του κράτους ήταν πασιφανής. Το ακριβώς αντίθετο από τα συμπεράσματα των νεοφιλελεύθερων. Ενα πανεπιστήμιο χωρισμένο στα δύο. Μια διεθνής ακαδημαϊκή κοινότητα χωρισμένη στα δύο. Μια κοινωνία χωρισμένη στα δύο. Continue reading

O φασισμός της διπλανής πόρτας

Δημοσιεύτηκε στο Protagon, 12 Απριλίου 2013

Το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής έχει επιτρέψει την εύκολη αναγνώριση μιας φασιστικής-ναζιστικής συμπεριφοράς. Είναι αυτοί με τα ομοιόμορφα μαύρα ρούχα, τα ως επί το πλείστον ξυρισμένα κεφάλια και τις σβάστικες, που μιλάνε δυνατά, συνθηματολογώντας και βρίζοντας. Είναι αυτοί που εμφανίζονται πολλοί μαζί και τις νύκτες κρυφά, χτυπούν ανθρώπους που δεν εμπίπτουν στο υποσύνολο με τα χαρακτηριστικά που αυτοί αποδέχονται. Δεν εμπίπτουν στο χρώμα, στις ιδέες και αύριο, στην εμφάνιση ή τις προτιμήσεις τους. Ξέρουμε πια όλοι ότι αυτός ο εθνικός, κοινωνικός και πολιτικός ρατσισμός και η βία που παίρνουν τη θέση της ανεκτικότητας, της συνύπαρξης και του διαλόγου είναι ίδιον ενός ακραίου πολιτισμού που οδηγεί με βήματα λογικής συνεπαγωγής σε μια κοινωνία που παραβιάζει κατά κανόνα τα ανθρώπινα δικαιώματα, στερεί απλές δημοκρατικές ελευθερίες και καταλήγει σε εκτελέσεις, εξορίες και μαζική βία. Και δεν το θέλουμε. Ξέρουμε ότι δεν το θέλουμε.

Continue reading

Συγχωνεύσεις: μύθοι και αλήθειες

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος, 10 Απριλίου 2013

Η εκτίναξη των επισφαλειών των τραπεζών και η κατάρρευση των «πολιτικών» επενδύσεών τους σε ελληνικά ομόλογα (βλέπε ανάγκες στήριξης του πολιτικού συστήματος) μετέτρεψαν τα πιστωτικά ιδρύματα της χώρας σε βραδυφλεγείς βόμβες στα θεμέλια της σαθρής από τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό εθνικής οικονομίας. Η λύση που προκρίθηκε ήταν η ενίσχυση των ιδίων κεφαλαίων από κρατικά κεφάλαια και επικουρικά, μέσω συγχωνεύσεων και εξαγορών. Είναι όμως αυτή η καλύτερη λύση για την πραγματική οικονομία και την ανάπτυξη; Continue reading