σκέψεις για την ανεκμετάλλευτη ήττα της Χρυσής Αυγής στην υπόθεση “Δραγασάκη”

Η αναφορά της βουλευτίνας της Χρυσής Αυγής για την οικογένεια του κου Δραγασάκη συνέθεσε το σκηνικό μιας ήττας για το ναζιστικό κόμμα. Μιας ήττας που ωστόσο δεν επενδύθηκε σωστά από τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου». Πιο συγκεκριμένα, η βουλευτής χρησιμοποίησε τη συνήθη γκεμπελική απλουστευτική συνθηματολογία της ΧΑ για την ομιλία στη Βουλή σε πλήρη εναρμόνιση με τις κομματικές οδηγίες. Όμως αντί να αναφερθεί με τρόπο που «θωπεύει» το λαϊκό αίσθημα έκανε ακριβώς το αντίθετο. Το προκάλεσε στρεφόμενη κατά της βασικής αρχής που διέπει την ελληνική οικογένεια. Την αλληλεγγύη και ιδιαίτερα στην σχέση των γονιών με το παιδί τους. Εκεί συνετρίβη και εκεί έπρεπε να αποκαλυφθεί. Στην ασέβεια της έναντι της αλληλεγγύης, έναντι της οικογένειας κι τελικά έναντι της κοινωνίας. Και μάλιστα μια ασέβεια που εκπορεύεται από τον οπαδισμό και αποκαλύπτει ότι η εμφυλιακή ουσία αυτών που ευαγγελίζεται η ΧΑ, υπερβαίνει τον υπό ευρεία έννοια ρατσισμό και αφορά κάθε διαφορετικό στην ίδια την κλειστή κοινωνία των “καθ’υμάς ελλήνων”. Αντί αυτής της ιδεολογικής αποκάλυψης που αφορά στην καθημερινότητα των πολιτών, οι εκπρόσωποι των κομμάτων αρκέσθηκαν σε ολιγόλεπτές συμβολικές γενικόλογες παραθέσεις και στάσεις… Σοβαρευτείτε… ασχοληθείτε.. σκεφθείτε.. αποκαλύψτε τους.. Να απολογηθούν και όχι να επιτίθενται αμυνόμενοι. Η αντιπαράθεση με το τέρας του ναζισμού δεν είναι εύκολη υπόθεση όταν η κρίση εξουθενώνει τους ανθρώπους και τους καταβιβάζει σε ενστικτώδη αγελαία συμπεριφορά.. Όπως πολύ σωστά είπε ο δήμαρχος Καμίνης.. «το φίδι βγήκε από το αυγό».

Η πολιτική οικονομία των αποκρατικοποιήσεων

Δημοσιεύτηκε στο reporter.gr στις 22 Ιουλίου 2013

Στις σύγχρονες θεωρίες, η ιδιοκτησία δεν αποτελεί το κριτήριο για την αποτίμηση του ρόλου των μέσων παραγωγής στην οικονομική ευημερία και ανάπτυξη μιας κοινωνίας. Αυτό που μετράει είναι η εκμετάλλευση τους από επιχειρήσεις εντός κανόνων και στοχεύσεων που ορίζει η ίδια η κοινωνία. Τέτοιοι κανόνες και στοχεύσεις αφορούν κυρίως τη λειτουργία εντός πλαισίου ελεύθερου ανταγωνισμού, την προστασία της εργασίας, του περιβάλλοντος κλπ. Τους κανόνες αυτούς θέτει και μεριμνά για την τήρηση τους η πολιτεία, περιφρουρώντας την κοινωνικά προσδιορισμένη και οικονομικά αποτελεσματική συνεισφορά των επιχειρήσεων . Για το λόγο αυτό εξάλλου, επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε τομείς της αγοράς τίθενται υπό την εποπτεία ρυθμιστικών-εποπτικών αρχών, όπως στις τηλεπικοινωνίες, στην ενέργεια ή ευρύτερα, υπό την επιτροπή ανταγωνισμού ή ακόμα υπό το ΙΚΑ ή την πολεοδομία. Continue reading

Ποια δημοκρατία θέλουμε; (σχόλιο για τις θέσεις ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ για το πολιτικό σύστημα)

Δημοσιεύτηκε στη Μεταρρύθμιση την 20η Ιουλίου 2013

Το πελατειακό πολιτικό σύστημα έχει εισέλθει σε φάση ταχείας αποδόμησης. Η προσπάθεια εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων, το φέρνουν αντιμέτωπο με μια σχιζοφρενική κατάσταση. Από τη μία, υπερασπίζεται το αστικό και ευρωπαϊκό του προφίλ, υιοθετώντας τη ρητορεία των μεταρρυθμίσεων. Από την άλλη, ο πελατειακός τους χαρακτήρας αντιδρά σε κάθε αλλαγή. Μέσω καθυστερήσεων, αλλοιώσεων και παραχαράξεων στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, κατατείνει στην ακύρωσή τους. Συνέπεια αυτής της σύγκρουσης, είναι η επιδείνωση των φαινομένων κοινωνικής βίας, έναντι των κατεστημένων σχημάτων της πολιτικής, όσο και η θρησκοληπτική συσπείρωση των κομματικών οπαδών. Διέξοδος των κομματικών ηγεσιών έναντι της αποκοπής από την κοινωνική βάση, είναι η εκδήλωση καλών προθέσεων περί την αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Στο πλαίσιο αυτό έχει αρχίσει η συζήτηση (επιτέλους) για τη συνταγματική αναθεώρηση. Continue reading

«Ρευστότητα» τύπου Σόιμπλε

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος την 17η Ιουλίου 2013

Ακόμα και οι Γερμανοί θιασώτες του ακραίου νεομονεταριστικού μοντέλου που εφαρμόζεται στην Ελλάδα αναγνωρίζουν την κατάρρευση της ρευστότητας της οικονομίας στο πλαίσιο της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Το γεγονός αποδεικνύουν δηλώσεις του Σόιμπλε αλλά και προσφάτως της επικεφαλής του Ιδρύματος Αντενάουερ στην Αθήνα για τη δημιουργία μιας επενδυτικής τράπεζας με την υποστήριξη της Γερμανίας.

Οχι ενίσχυση της ρευστότητας με φθηνή δανειοδότηση των τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ακόμα και καθ’ υπέρβαση των ελληνικών πιστωτικών ορίων. Ούτε μέριμνα για αύξηση του ανταγωνισμού στον τραπεζικό τομέα με κίνητρα μετεγκατάστασης ξένων τραπεζών και κατάργηση των εμποδίων εισόδου στην τοπική και περιφερειακή τραπεζική αγορά (π.χ. μέσω σχετικής πρόβλεψης στο μνημόνιο). Ούτε βεβαίως μέσω ενός προγράμματος «Marshall». Αλλά, από μια γερμανική επενδυτική τράπεζα που θα επενδύσει σε επιχειρήσεις στην Ελλάδα με βάση τα δικά της κριτήρια, τα δικά της σχέδια, και βέβαια με τη λήψη των ανάλογων εξασφαλίσεων από τους χρηματοδοτούμενους (υποθήκες, προσημειώσεις κ.λπ.).

Αυτή η γερμανική εκδοχή της ενίσχυσης της ρευστότητας ολοκληρώνει το πλαίσιο της καθ’ υπαγόρευση σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας. Και όλα αυτά με το «αζημίωτο», καθώς η δραστηριότητα της γερμανικής επενδυτικής τράπεζας δεν θα βασίζεται σε δωρεές, αλλά σε μελετημένα σχέδια που θα διεκδικούν τη μεγιστοποίηση των αποδόσεων επί των επενδυμένων κεφαλαίων και σχεδίων.

Οσο καλοδεχούμενη και αν είναι αυτή η νέα πρωτοβουλία της γερμανικής κυβέρνησης, δεν παύει να υπογραμμίζει την αποτυχία της εφαρμοζόμενης πολιτικής στην κατάρρευση της ρευστότητας, να συνιστά αποσπασματική προσέγγιση στην επίλυση της διαρθρωτικής κρίσης ρευστότητας και εντέλει να καταλήγει σε μια κερδοσκοπική «αλληλεγγύη» της γερμανικής κυβέρνησης.

Μένει στην ελληνική κυβέρνηση να εκμεταλλευτεί την έμμεση αναγνώριση του προβλήματος από τη γερμανική πλευρά και να αναδείξει τις διαρθρωτικές αδυναμίες της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής διεκδικώντας την αναμόρφωσή της, με στόχο τη διαρθρωτική -και όχι καιροσκοπική- αντιμετώπιση του προβλήματος. Με διαρθρωτική ενίσχυση της ρευστότητας από την ΕΚΤ, ανταγωνισμό στην τραπεζική αγορά και ουσιαστική εποπτεία. Με φθηνό και προσβάσιμο χρήμα από όλους ως το μοναδικό μέσο για τη συνολική ανάκαμψη της επιχειρηματικότητας, τη διάσωση της μεσαίας τάξης, της κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας.

σχόλιο επικαιρότητας..τη δόση και τις προοπτικές (ούτε κυβέρνηση, ούτε συριζα)

Η έγκρισης της δόσης αποτελεί ευκαιρία για την τρόικα ώστε για μία ακόμα φορά να διαπραγματευτεί και να επιβεβαιώσει την κατεύθυνση των πολιτικών της κυβέρνησης επί των οποίων έχει τη συμβατική αποδοχή (βλέπε μνημόνια), τη γενική ρητορική συγκατάβαση και την έμπρακτη αντίθεση-αναβλητικότητα. Το διεθνικό επιτελείο ζει με τη σχιζοφρενική διττή προσωπικότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος που θέλει να είναι φιλοευρωπαϊκό (χωρίς να ξέρει το γιατί) και τριτοκοσμικό (εκεί ξέρει το γιατί). Φιλοευρωπαϊκό για να μετέχει στα σαλόνια της Ευρώπης όπως ο νεόπλουτος στο διεθνές τζετ. Και τριτοκοσμικό και κοτζαμπάσικο για να διαιωνίζει τις πελατειακές πολιτικές σχέσεις, και την εκλογική πελατεία που εγγυάται , τη δυνατότητα διορισμών και απολύσεων, τη δυνατότητα παρέμβασης στις τράπεζες για τη δανειοδότηση των ημετέρων και τόσα άλλα. Continue reading