τι αλλάζει στην πραγματική οικονομία με την τραπεζική ένωση

δημοσιεύθηκε στο ΚΕΦΑΛΑΙΟ στις 28 Δεκεμβρίου 2013 (αφιέρωμα: “ιστορίες για την Ελλάδα του μέλλοντος”).

Οι τελευταίες αποφάσεις του ECOFIN για την προώθηση της «Τραπεζικής Ένωσης» διεκδικούν την ενιαιοποίηση των κανόνων διαχείρισης κινδύνων όσο και εποπτείας υπό κοινή εποπτική αρχή. Οι ρυθμίσεις αυτές αναμένεται να επιδράσουν εξυγιαντικά. Ωστόσο, πρόβλημα προκύπτει από το σύστημα διαχείρισης πτωχυμένων τραπεζών και η υιοθέτηση της αρχής του bail in, δηλαδή της κατανομής του βάρους της πτώχευσης μιας τράπεζας σε μετόχους, ομολογιούχους και καταθέτες (για ποσά άνω των €100.000), πριν επέμβει το δημόσιο (χρηματοδοτούμενο από το εθνικό κράτος ή την ΕΕ). Μια τέτοια μέθοδος αυξάνει τους κινδύνους μιας τράπεζα και συνεπακόλουθα τις απαιτήσεις ανταπόδοσης του κοινού που επενδύει τα λεφτά του σε αυτή, είτε ως καταθέτης-ομολογιούχος είτε ως επενδυτής-μέτοχος. Πολύ περισσότερο όταν δεν έχει προβλεφθεί και διασφαλιστεί κανονιστικά η ευρεία ενημέρωση του επενδυτικού κοινού για τους τραπεζικούς δείκτες που αποκαλύπτουν τη δυναμική της φερεγγυότητας μιας τράπεζας, ενώ αντίθετα συντηρείται ένα καθεστώς σκιασμένων και επιλεκτικών γνωστοποιήσεων και χαλκευμένων ειδήσεων περί αυτές. Continue reading

Advertisements

«Κεντροαριστερά» πίσω από δέντρα και στο βάθος «ΝΔ»;

Δημοσιεύτηκε στην ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ στις 18 Δεκεμβρίου 2013

Η κοινωνία βιώνει κρίση εξουθενωτικής διάρκειας, με τεράστιες οικονομικές επιπτώσεις και κατάπτωση του βιοτικού επιπέδου. Κρίση που αποκαλύπτει σαθρές ιδεολογίες, ανεπαρκείς πολιτικές και ένοχους πολιτικούς, που αποκαθηλώνει το παρελθόν, διακόπτει τη συνέχεια της καθημερινότητας και μέσα από μια χαοτική και αποκλίνουσα αναδιάταξη, φέρνει τους μισούς νέους και το ένα τρίτο των πολιτών μπροστά σε ένα απροσπέλαστο τοίχο χωρίς προοπτική, χωρίς ελπίδα. Ζούμε μια μοναδική ανακατανομή του πλούτου με ταξικά χαρακτηριστικά, που αναβιώνει, αποκαθιστά και ενδυναμώνει το ολιγαρχικό σύστημα που δημιούργησε την κρίση. Απέναντι σε αυτήν την κρίση και τη διαχείρισή της, συζητήσεις για τον επαναπροσδιορισμό της πορείας της χώρας, για την ανασυγκρότηση τού τώρα και τού αύριο, δεν μπορεί να γίνονται με το πνεύμα του εκκλησιασμού, όπου πρώτα συγκεντρώνονται οι πιστοί και μετά αποφασίζουν οι αρχιερείς πού θα κατευθύνουν τους εκκλησιαζόμενους. Γιατί τότε, οι εκκλησιαζόμενοι είναι όντως «πελάτες» που προσέρχονται για τα πλουμιστά άμφια των αρχιερέων και τα στολίδια της τελετής – και διόλου «πολίτες» που καλούνται να κρίνουν και να αποφασίσουν επί των θέσεων και των προτάσεων της «νέας» εκκλησίας. Continue reading

Κεντροαριστερά για τη Γερμανική Ευρώπη ή την Ευρώπη των λαών;

Δημοσιεύτηκε στη Μεταρρύθμιση στις 13.12.2013

Η Ευρώπη διανύει κρίση. Ήδη, μεγάλο μέρος ευρωπαϊστών διανοούμενων εκφράζει τον σκεπτικισμό για τις τρέχουσες εξελίξεις και την συμβατότητά τους με το οραματικό πρότυπο της ΕΕ, της συνύπαρξης των κρατών μελών σε ένα περιβάλλον δημοκρατίας χωρίς διακρίσεις έναντι των πολιτών της. Η συζήτηση για το θέμα αφορά συνήθως τη δημοκρατική νομιμοποίηση των ευρωπαϊκών θεσμών, καθώς δεν είναι λίγοι που πιστεύουν ότι έχει από καιρό χαθεί. Η δημοκρατική νομιμοποίηση των θεσμών προκύπτει είτε άμεσα -εξαιτίας της λαϊκής εντολής που στηρίζει τη συγκρότησή τους, όπως π.χ. στην περίπτωση του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου- είτε έμμεσα, εξαιτίας της κοινωνικής αποδοχής των αποτελεσμάτων από τις ενέργειες των θεσμών που δημιουργούνται από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Τέλος, δημοκρατική νομιμοποίηση μπορεί να προκύπτει και σε περιπτώσεις πίστης όπως στη θρησκεία ή την ιδεολογία. Continue reading

Οικονομία και δημοκρατία έρμαια τραπεζών Πηγή:www.capital.gr

Δημοσιεύτηκε στο Capital, 12.12.2013

Το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ αποδίδει την ευθύνη της νομισματικής πολιτικής στις τράπεζες υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Μάλιστα η ΕΚΤ εκ του καταστατικού της, μπορεί να επεμβαίνει σχεδόν αποκλειστικά μέσω της προσαρμογής του βασικού επιτοκίου με μοναδική στόχευση τη σταθερότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας (και ουδόλως την ανάπτυξη ή την απασχόληση). Η προσφορά χρήματος δεν υφίσταται ως μέσο πολιτικής. Αντίθετα, στο πλαίσιο της νομισματικής πολιτικής που εξασκείται κάθε φορά από την ΕΚΤ (δηλαδή, το ύψος του βασικού επιτοκίου και το καθεστώς εποπτείας των τραπεζών), είναι οι εμπορικές τράπεζες που αποφασίζουν για το προσφερόμενο χρήμα. Ουσιαστικά, οι τράπεζες ρυθμίζουν το εύρος της «ποσοτικής» χαλάρωσης ή των περιορισμών της ρευστότητας σε μια οικονομία, αποφασίζοντας να ανταποκριθούν λιγότερο ή περισσότερο στη ζήτηση για χρήμα που εκδηλώνουν επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Continue reading