Η επόμενη μέρα της Κεντροαριστεράς

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 28 Μαίου 2014

Οι ευρωεκλογές τέλειωσαν. Τα μηνύματα ηχηρά. Σκεπτικισμός για την Ευρώπη, ενώ στο κυβερνητικό μέτωπο ούτε λευκή επιταγή, ούτε ανατροπή. Το εκλογικό σώμα παρείχε δικαίωμα! Τη δυνατότητα αποφάσεων στην κυβέρνηση με χρονικό περιορισμό και πολιτική επιτήρηση. Ουσιαστικά κάτι σαν εντολή να ολοκληρώσει τον κύκλο της πολιτικής της, αλλά όχι τις κατευθύνσεις. Από την άλλη έστειλε μήνυμα στην ευρωσκεπτικιστική αντιπολίτευση να περιοριστεί στις αντιδράσεις επί του κύκλου της τρέχουσας πολιτικής ωσάν να τη θεωρεί μια αναγκαία φάση προσαρμογής.

Παράλληλα υπογράμμισε την απαίτηση να προετοιμαστεί για την παρέμβασή της επί των κατευθύνσεων και έδωσε χρονικό περιθώριο. Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές η αντιπολίτευση θα κριθεί για τη φερεγγυότητα της πρότασής της επί των νέων κατευθύνσεων που πρέπει να πάρει η χώρα και πάντως μετά την ολοκλήρωση του τρέχοντος κύκλου που ολοκληρώνεται στη διαπραγμάτευση για το χρέος. Ουσιαστικά το λαϊκό ένστικτο έδωσε εντολή στην κυβέρνηση να διαπραγματευθεί και να ολοκληρώσει τη φάση της επανασυσσωμάτωσης της οικονομίας στη διεθνή οικονομική κοινότητα μέσω της «υποταγής» στα εντελλόμενα της τρόικας. Από την άλλη ζήτησε την προετοιμασία κατάλληλου εναλλακτικού σχεδίου για το μέλλον, μετά την επανασυσσωμάτωση.

Είναι καθήκον της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης να ανασυνταχθεί και να συγκροτήσει αυτό το εναλλακτικό σχέδιο που θα υπερβαίνει τον ευρωσκεπτικισμό, μέσω του ανασχεδιασμού της ίδιας της ευρωπαϊκής πολιτικής και κυρίως του τρόπου που εφαρμόζεται στη χώρα. Απαιτείται άμεση εγκατάλειψη του υφιστάμενου παραδείγματος που συνιστά μονόδρομο εξυπηρέτησης τραπεζικών και ισχυρών επιχειρηματικών συμφερόντων, επιτείνοντας την ύφεση. Απαιτείται άμεση υιοθέτηση του εναλλακτικού υποδείγματος που ακολούθησαν σχεδόν όλες οι χώρες του ΟΟΣΑ, με προεξέχουσες τις ΗΠΑ. Ρευστότητα στην οικονομία, προτεραιότητα στην πραγματική οικονομία, στην υποστήριξη των μικρών, των μεσαίων όσο και των μεγάλων επιχειρήσεων σε ένα πλαίσιο ίσων ευκαιριών και ισονομίας.

Μόνον έτσι δεν αποφεύγουμε τη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης και την εγγενή πολιτική αστάθεια. Οι στιγμές της Ιστορίας συγκροτούνται από τους πολιτικούς συσχετισμούς και τις ιδεολογικές συγκρούσεις. Ας μην εγκλωβιστούμε στη συγκυρία των συσχετισμών χάνοντας τη μάχη των ιδεών. Η ευρωπαϊκή Ελλάδα είναι το μοναδικό μέλλον. Μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη είναι μπροστά μας ως αναγκαιότητα.

Ανάπτυξη, δεδομένα και οι λογαριασμοί του Αντώνη Πηγή:www.reporter.gr

Δημοσιεύτηκε στο Reporter στις 23 Μαίου 2014

Σε πανηγυρική ατμόσφαιρα ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε το σχέδιο της ανάπτυξης. Οι κλάδοι που θα αναπτυχθούν, τις θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν, τα κεφάλαια που θα χρειασθούν και την συνολική ανάπτυξη της οικονομίας που θα εξασφαλίσουν. Μάλιστα προς επιβεβαίωση των εκτιμήσεων του επικαλέσθηκε τη συγκλίνουσα άποψη μελετών ιδιωτικών και μη ιδιωτικών ερευνητικών ιδρυμάτων. Μια αισιόδοξη συστοιχία εκτιμήσεων για το μέλλον της χώρας. Μόνο που ούτε αυτός ούτε και οι μελέτες μας μίλησαν για τα δεδομένα επάνω στα οποία οικοδόμησαν αυτές τις εκτιμήσεις.

Πως θα προσελκυσθούν τα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια; Από την Ελλάδα ή από το εξωτερικό; Με τις κόστος χρήματος; Ποια επιτόκια χρηματοδότησης εκ μέρους των ελληνικών τραπεζών; Ποιες συνθήκες ανταγωνισμού στο τραπεζικό σύστημα; Ποιο κόστος εργασίας, ποιους μισθούς; Ποιες συνθήκες στην αγοράς εργασίας και τις εργασιακές σχέσεις; Ποια προσφορά εργασίας; Ποιο κράτος; Με ποια ταχύτητα εξυπηρέτησης πολιτών και επιχειρήσεων; Ποιες συνθήκες ρύθμισης στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών και ποιο ρόλο στις ρυθμιστικές αρχές; Ποια εμπόδια και ποια κίνητρα στην επιχειρηματικότητα και τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων; Ποια αναλογία μεγάλων, μεσαίων και μικρών επιχειρήσεων; Ποια κοινωνική δομή;

Χωρίς αυτά τα «δεδομένα» ούτε πολιτικά αλλά ούτε καν θεωρητικά δεν στέκει η άσκηση αριθμών του πρωθυπουργού. Ίσως θα πρέπει ο πρωθυπουργός να σκεφθεί ότι κάθε άνθρωπος που έχει δουλέψει στη ζωή του και θέτει σαν στόχο να κερδίσει από τη δουλειά του σε κάποιο χρονικό διάστημα βάζει κάτω τα δεδομένα. Υπολογίζει που βρίσκετε, πόσο και πως θα δουλέψει, κάτω από ποιες συνθήκες, από πού θα δανεισθεί για να βοηθηθεί στην προσπάθεια του, που θα πουλήσει τα προϊόντα της εργασίας του και υπό ποιες συνθήκες, τι θα του ζητήσει το κράτος σε φόρους άμεσους και έμμεσους, πως θα πηγαίνει στη δουλειά του και πως θα επιστρέφει από αυτή, τι θα περισσεύει για τα παιδιά και τις ανάγκες τους, την ασφάλεια, την υγεία και τόσα άλλα μικρά αλλά σημαντικά που συνθέτουν αυτό που λέμε ….ζωή. Έτσι και για τη χώρα, κάθε στόχευση πρέπει να βάζει κάτω τα δεδομένα και πριν εξαγγελθεί πρόγραμμα για την ανάπτυξη πρέπει να αναλύει και να παραθέτει τις αλλαγές που προαπαιτεί για τη ζωή των πολιτών. Γιατί πολύ απλά πάνω σε αυτά τα προαπαιτούμενα για τη ζωή των πολιτών στηρίζεται η στόχευση και η ανάπτυξη.

Λοιπόν Αντώνη.. όταν σχεδιάζουμε, παραθέτουμε και τι υποκρύπτει αυτό το σχέδιο για τις ζωές των ανθρώπων, την εξέλιξη και τη συμπεριφορά των θεσμών, το πλαίσιο μέσα από το οποίο θα επέλθουν τα σχεδιαζόμενα. Χωρίς όλα αυτά, οι εξαγγελίες αποδεικνύονται εκ του υποδείγματος αλλά και εκ των πραγμάτων μια ωραία άσκηση φαντασίας χωρίς δεδομένα. Μόνο που είναι τα δεδομένα που προδικάζουν την φερεγγυότητα των εκτιμήσεων και φευ… περιγράφουν τη ζωή μας. Καθότι τα δεδομένα είμαστε εμείς… Ας μας πει λοιπόν ο πρωθυπουργός τι επιφυλάσσει για τα δεδομένα για να δούμε πόσο δεδομένα είμαστε;

Ποταμίσια έπαρση και απλοϊκότητα… εκ του πονηρού ή του αγαθού;;

Δημοσιεύτηκε στη Μεταρρύθμιση στις 23 Μαίου 2014

Η πίεση για την αποσαφήνιση της φυσιογνωμίας του Ποταμιού και ο προσδιορισμός έναντι θέσεων επέφερε σχετικό αποτέλεσμα. Τις τελευταίες ημέρες είδαν το φως της δημοσιότητας προτάσεις θέσεων επί ορισμένων θεμάτων

Παράδειγμα 1ο οι τράπεζες.

Είπε ο κύριος Θεοδωράκης ότι το βασικό πρόβλημα του τραπεζικού συστήματος είναι η φερεγγυότητα για την αποκατάσταση της οποίας προτείνει την πρόσληψη του Κεντρικού Τραπεζίτη της χώρας από ανοικτό διεθνή διαγωνισμό κατά τα πρότυπο της Τράπεζας της Αγγλίας.

Άρα το πρόβλημα δεν είναι οι 4 τράπεζες, ο ανταγωνισμός στον κλάδο και η σχετική νομοθεσία που δεν εισάγεται προς έγκριση στη Βουλή ώστε να επιτραπεί η ίδρυση τοπικών και περιφερειακών ιδιωτικών τραπεζών. Το πρόβλημα δεν είναι το υψηλό περιθώριο κερδοφορίας και τα υψηλά επιτόκια χορηγήσεων… ούτε η διαδικασία κεαφαλαιοποίησης και μεταπώλησης των τραπεζών σε τιμές που ούτε στο ελάχιστο δεν καλύπτουν τα εισφερθέντα από το δημόσιο κεφάλαια..

Αντικειμενικά, η προσέγγιση του Ποταμιού αναδεικνύεται εξόχως επιδερμική έναντι ενός προβλήματος κεφαλαιώδους σημασίας για το μέλλον του ίδιου του οικονομικού συστήματος της χώρας… Εύλογα προκύπτει το ερώτημα: μια τέτοια «απλουστευτική» θέση είναι εκ του πονηρού ή εκ του αγαθού;;

Παράδειγμα 2ο οι θέσεις περί τη δημοσιονομική υπευθυνότητα.

Συνοψίζεται στη θέσπιση ανώτερου ορίου δανεισμού της χώρας πέρα από το οποίο θα πρέπει να υπάρχει έγκριση της Βουλής και προσδιορισμό κριτηρίων χρήσης των δανειακών κεφαλαίων. Μα για όλα αυτά προβλέπει η ΕΕ και το σχετικό καθεστώς ελέγχου που επιβάλλει στη λειτουργία των κρατών μελών…για να μην θυμηθούμε και τα μνημόνια που ουσιαστικά αποτελούν περιληπτική καταγραφή των μεθόδων παρακολούθησης και οργάνωσης της παρακολούθησης των δαπανών όσο και της επεξεργασίας των εσόδων Μήπως είναι λίγο εκ του περισσού…και για το θεαθήναι μια τέτοια πρόταση… ή μήπως εντάσσονται στην κατηγορία «Χρισοχοίδη» εκφερόμενη από κάποιους που δεν πρόκαμαν να διαβάσουν το υφιστάμενο πλαίσιο λειτουργίας της χώρας όπως εγκρίθηκε κατά καιρούς από το ελληνικό κοινοβούλιο;;

Όση συμπάθεια και εάν αφιερώσει κανείς στις προσωπικότητες που συγκροτούν το εγχείρημα του Ποταμιού και στην προσπάθεια τους να συνεισφέρουν με ιδέες στα κοινά δεν μπορεί παρά να προειδοποιήσει για την πρόδηλη έπαρση του χώρου. Επιτέλους, δεν ανακαλύφθηκε η πολιτική την ώρα που αποφάσισαν ορισμένοι να ασχοληθούν με αυτή. Ούτε η ανανέωση της πολιτικής και των πολιτικών καθίσταται αδιανόητη εάν δεν ενέχει Ποταμίσια αναφορά. Προς θεού…όχι άλλη αμετροέπεια. Επιτρέψτε στη κοινωνία να υπάρχει και να εξελίσσεται και χωρίς εσάς..

Επιτέλους, ας ενισχύσουμε την ιδεολογική αντιπαράθεση και την σημασίας της για τα κόμματα και τους φορείς της δημοκρατίας. Ας μεταταγούμε από την αναζήτηση και ανάδειξη «χαρακτήρων» στην αναζήτηση και ανάδειξη θέσεων, απόψεων, ιδεολογίας. Οι χαρακτήρες που συγκροτούνται από το στυλ ντυσίματος, τη διακριτότητα της συμπεριφοράς ή της εκφοράς του λόγου, συγκαλύπτουν πίσω από την ιδιομορφία τους την αλήθεια των ιδεολογικών και πολιτικών προσδιορισμών τους. Όμως είναι αυτή την αλήθεια που οι πολίτες πρέπει να γνωρίσουν. Την αλήθεια των ιδεολογικών αφετηριών και των πολιτικών συνεπαγόμενων. Η ταύτιση των πολιτών με «χαρακτήρες» σε ένα σενάριο που δεν ξέρουν τι κρύβει στη διαδρομή της ανάπτυξης του οδηγεί τη δημοκρατία σε μια πορεία προς ένα άδηλο τέλος.

Οι ιδεολογίες πραγματώνουν τη φιλοσοφία σε πολιτική και η πολιτική πραγματώνει τη φιλοσοφία σε πράξη όπως αυτή εκδηλώνεται στη συγκρότηση της κοινωνίας, της οικονομικής δραστηριότητας, στις ελευθερίες και στις συμπεριφορές των θεσμών και των ανθρώπων.. Ας μην φοβόμαστε τις ιδεολογίες. Ας μιλήσουμε για αυτές. Αυτές αλλάζουν τις ζωές μας..

Όταν έκλαψε ο πληθωρισμός… Πηγή:www.capital.gr

Δημοσιεύτηκε στο Capital στις 22 Μαίου 2014

Δημοσιονομική προσαρμογή, λιτότητα και κατάρρευση ρευστότητας. Η τέλεια συνταγή αποτυχίας. Η ευρωζώνη βυθίζεται στην ύφεση. Ο αποπληθωρισμός εντείνεται και οι τιμές μειώνονται. Η ανεργία στο 12% σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, σχεδόν διπλάσια από την ανεργία στις ΗΠΑ και στις άλλες μεγάλες οικονομίες του κόσμου. Η κορύφωση ενός προαναγγελθέντος δράματος εξαιτίας μιας εγνωσμένα λανθασμένης πολιτικής που εφαρμόστηκε με οπαδική μοιρολατρία από την παρέα των πολιτικών και ιδεολογικών ηγεμόνων της γερμανόπνευστης Ευρώπης. Κάτι σαν τους παράγοντες στο ποδόσφαιρο που βλέπουν την ομάδα τους να πέφτει κατηγορία αλλά παραμένουν πιστοί, φωνάζοντας συνθήματα και ασχημονώντας έναντι όλων, φίλων και αντιπάλων.

Continue reading

Τράπεζες, εξαγορές και δημόσιο χρήμα Πηγή:www.reporter.gr

Δημοσιεύτηκε στο Reporter στις 21 Μαίου 2014

Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έγινε με χρήμα που δανείστηκε το ελληνικό δημόσιο και το οποίο θα αποπληρωθεί από τους φορολογούμενους στο μέλλον.

Τα χρήματα αυτά δεν έχουν ακόμα διοχετευθεί στην ελληνική οικονομία καθώς το ύψος των δανείων προς την οικονομία από τις τράπεζες συνεχίζουν να βαίνουν μειούμενα.

Εν τω μεταξύ οι τράπεζες διαθέτουν κεφάλαια για εξαγορές επιχειρήσεων που ανήκουν σε επιχειρηματίες που ωστόσο δεν θέλουν να διαθέσουν κεφάλαια για τη διάσωση ή ανάπτυξη των επιχειρήσεων τους. Αντίθετα προτιμούν να πουλήσουν σε τραπεζίτες έναντι ουσιαστικά δημόσιου χρήματος… μετέχοντας παράλληλα σε ένα παίγνιο υπεραξίας μετοχών με προοπτική μελλοντικής κερδοφορίας.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση δεσμεύθηκε να απεμπλακεί από τις μετοχές των τραπεζών που κατέχει σε τιμές χαμηλότερες από την τιμή κτήσης τους…

Διαρθρώνεται με δημόσια χρηματοδότηση μια ανασύνταξη επιχειρηματικών συμφερόντων με κερδοσκοπική προοπτική και με το δημόσιο να έχει εκ προοιμίου απεμπολήσει κάθε δικαίωμα συμμετοχής σε τυχόν οφέλη.

Η εκδηλούμενη επιχειρηματική ανασύνταξη ουδόλως εξυπηρετεί την ανάγκη διοχέτευσης ρευστότητας στην πραγματική οικονομία καθώς δεν συνοδεύεται από την παραμικρή ανάληψη υποχρέωσης των επιχειρηματιών των οποίων εξαγοράσθηκα οι επιχειρηματικές συμμετοχές, να μετέχουν και με δικά τους κεφάλαια σε νέες επενδύσεις

Επιπρόσθετα περιορίζει τη δυνατότητα των τραπεζών να χρηματοδοτήσουν νέες ή υγιείς υφιστάμενες επιχειρήσεις με προβλήματα ρευστότητας που τους θέτουν εκτός αγοράς.

Εν ολίγοις, η επιχειρηματική ανασύνταξη ελάχιστη σχέση έχει με την παραγωγική αναδιάταξη την οποία έχει ανάγκη η χώρα και η κοινωνία και για την οποία θα έπρεπε να μεριμνά καθημερινά η κυβέρνηση. Αντίθετα, με τον τρόπο που γίνεται απορροφά δημόσιους πόρους και επαναλαμβάνει το γνωστό μοντέλο της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας. Μόνο που αυτή τη φορά ενορχηστρώνεται από τις ανακεφαλαιοποιημένες τράπεζες… Παρά την κρίση και το τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό κόστος που έχουμε επωμισθεί για την υπέρβαση της, η κυβέρνηση και τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα επιμένουν σε παλαιά στερεότυπα και διαδρομές με αποκλειστικό στόχο την επαναφορά τους στις γνωστές κυρίαρχες θέσεις στη μετά την κρίση Ελλάδα. Η πλήρης παλινόρθωση με συγκεντροποιημένες εξουσίες στο όνομα των «εθνικών πρωταθλητών» – ίσως αυτή τη φορά σε συνδυασμό με την ιστορική δήλωση Πατουλίδου «ρε γαμώτο». Η πλήρης αποτυχία μετεξέλιξης και προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας στις απαιτήσεις μιας νέας εποχής ανοικτής επιχειρηματικότητας, ανταγωνιστικών αγορών και ίσων ευκαιριών!!