Το τέλος της Μεταπολίτευσης;

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 24 Ιουλίου 2014

Η ακαδημαϊκή έρευνα έχει υπερβεί την άποψη της ιστορικής μετεξέλιξης του καπιταλισμού σε διάφορα στάδια προς ένα μοναδικό πρότυπο που προσδιορίζεται από το μητροπολιτικό κέντρο. Αντίθετα, υπάρχουν τύποι οικονομιών που μετεξελίσσονται υπακούοντας σε βασικά χαρακτηριστικά θεσμικής συγκρότησης και λειτουργιών. Αυτό εξάλλου ερμηνεύει την εμμένουσα θέση στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας χωρών ανεξαρτήτως των πλουτοπαραγωγικών πόρων και δυνατοτήτων. Η διάκριση των τύπων τείνει να συγκλίνει στις κατηγορίες των φιλελεύθερων οικονομιών (π.χ. ΗΠΑ, ΗΒ, Αυστραλία), των συντονιζόμενων (Γερμανία, Σουηδία), των δικτυακών (Ιαπωνία, Ταϊβάν) και των ιεραρχικών (λατινοαμερικάνικες χώρες, Τουρκία).

Continue reading

Advertisements

Στον «διάλογο»… η χώρα προέχει της «κεντροαριστεράς»

Δημοσιεύτηκε στη Μεταρρύθμιση στις 15 Ιουλίου 2014

Η χώρα διανύει μεταβατική περίοδο. Η δημοσιονομική κατάρρευση και το περιβάλλον δημοσιονομικής πειθαρχίας αναιρεί τη δυνατότητα του κράτους να λειτουργεί ως προσδιοριστικός κόμβος των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών δρώμενων. Ο κρατικοδίαιτος χαρακτήρας της οικονομίας σταδιακά καταρρέει. Το κέντρο βάρους μετατίθεται ολοένα στον ιδιωτικό τομέα και πιο συγκεκριμένα σε μια ιεραρχική δομή επιχειρηματικών συμφερόντων. Μια ιεραρχική δομή που διαμορφώνεται από το παγκόσμιο καπιταλιστικό παράδοξο των 4 τραπεζών και τις παρεμβατικές αποφάσεις τους για το ποιες επιχειρήσεις θα επιβιώσουν, θα κλείσουν ή θα συγχωνευθούν. Συμμαχίες με ξένους επενδυτές και καθοδηγούμενες αποφάσεις κυβερνητικών παραγόντων συμπράττουν σε αυτή την ιεραρχική αναδιάταξη των επιχειρηματικών συμφερόντων.

Continue reading

Καπιταλισμός ιεραρχημένων συμφερόντων

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 10 Ιουλίου 2014

Η δημοσιονομική περιστολή, ο ευρωπαϊκός έλεγχος δημοσιονομικής διαχείρισης, ο περιορισμός της δανειακής υποστήριξης του κράτους, έχουν μειώσει τη δυνατότητα χρηματοδότησης και επιβίωσης των πεπατημένων πελατειακών πολιτικών σχέσεων. Η ευχέρεια των κομματικών παραγόντων να κατευθύνουν την απασχόληση και τη χρήση των παραγωγικών πόρων φθίνει. Καθυστερήσεις και στρεβλώσεις μεταρρυθμίσεων συνιστούν μορφές μοιραίας αντίστασης του πελατειακού συστήματος στη μείωση της παρεμβατικότητάς του. Σταδιακά ο ρόλος του Δημοσίου υποκαθίσταται και καταλαμβάνεται από τον ιδιωτικό τομέα. Μόνο που η κατεύθυνση οργάνωσης του ιδιωτικού τομέα δεν εμπνέεται από το πρότυπο των ελεύθερων αγορών, της διάχυσης της ιδιοκτησίας και των ίσων ευκαιριών.

Continue reading

ΔΕΗ… Όταν η “μικρή” κυβέρνηση παίζει με την πρίζα… Πηγή:www.capital.gr

Δημοσιεύτηκε στο Capital στις 4 Ιουλίου 2014

Έχω από καιρό υποστηρίξει την άποψη ότι η δημόσια ή η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής δεν προσδιορίζει τη συντηρητική ή προοδευτική πολιτική. Αντίθετα, αυτό που μετράει είναι: (α) η φθηνή και κοινωνικά δίκαιη πρόσβαση επί των παρεχόμενων ποιοτικών προϊόντων και υπηρεσιών που παράγουν τα μέσα παραγωγής, και (β) η διασφάλιση της περιβαλλοντικής συμβατότητας και της μεγαλύτερης δυνατής εξοικονόμησης των πόρων από τον τρόπο οργάνωσης της σχετικής παραγωγικής διαδικασίας.

Continue reading