Το σενάριο της ΔΗΜΑΡ, το μοναδικό σενάριο για τη ΔΗΜΑΡ

Δημοσιεύτηκε στη Μεταρρύθμιση στις 25 Αυγούστου 2014

Ενόψει συνεδρίου, που καλείται να απαντήσει σε υπαρξιακές αναζητήσεις για το χώρο της ΔΗΜΑΡ και ευρύτερα της δημοκρατικής αριστεράς, σκέψεις παρασύρονται από την πολιτική συγκυρία. Έτσι, αντικειμενικά, «αναζητήσεις» κινούνται περί το σύγχρονο δίπολο ανάμεσα στο «κεντροδεξιό» (ΝΔ+ΠΑΣΟΚ) και το «αριστερό» σενάριο (ΣΥΡΙΖΑ).

Διαφωνώ απολύτως με αυτή τη συγκυριακή προσέγγιση.

Εάν δεν βρούμε το δικό μας πάτημα στην ιστορία, η ιστορία δεν θα μας βρει για να μας αναφέρει. Θα έχουμε γίνει μέρος της ιστορίας κάποιου άλλου.

Εάν δεν πιστεύουμε ότι ο λόγος μας έχει ρόλο στην ιστορία γιατί περιγράφει το μέλλον του τόπου με τις δικές μας αρχές, γιατί πραγματεύεται τη ζωή των πολιτών σε μια ευνομούμενη κοινωνία όπως μοναδικά εμείς την περιγράφουμε… (ανεξάρτητα από «συγγένειες» ή επιμέρους «συμφωνίες» με άλλους), τότε δεν έχουμε λόγο ύπαρξης.

Continue reading

Εθνικό σχέδιό μας… ή τους

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 21 Αυγούστου 2014

Διανύοντας τον 7ο χρόνο της κρίσης με ορατά τα σημάδια της οικονομικής κατάρρευσης σε κάθε επιχείρηση και σε κάθε νοικοκυριό…, τον 7ο χρόνο της κοινωνικής αποσάθρωσης με την απόλυτη φτώχεια και τον επιδεικτικό πλούτο να βρίσκονται μερικά οικοδομικά τετράγωνα μακριά σε κάθε πόλη…, τον 7ο χρόνο χωρίς ακόμα να μπορούμε να υποπτευθούμε πόσο ακόμα… ανακάλυψε η πολιτική ηγεσία που μας έβαλε στην κρίση και μας έφερε ως εδώ… την ανάγκη ενός «εθνικού σχεδίου» για την οικονομία…

Continue reading

ΕΝ(τα)ΦΙΑ(σμός) της τρόικας

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 8 Αυγούστου 2014

Ο ΕΝΦΙΑ αποτελεί το μεγάλο κόλπο της κυβέρνησης. Δεν αντικαθιστά απλώς τον ΦΑΠ αλλά τον υπερακοντίζει, καλύπτοντας κάθε τρύπα εσόδων. Στόχος, να διατηρηθεί το πρωτογενές πλεόνασμα ικανοποιώντας τη «δημοσιονομική εξυγίανση» έναντι της τρόικας αλλά και τις δαπάνες εξυπηρέτησης του πελατειακού συστήματος – διαθεσιμότητες και μετατάξεις στο Δημόσιο, στρατιές συμβούλων, ΔΕΚΟ και λοιπά παραμάγαζα. Μόνο που ο ΕΝΦΙΑ, όπως και τόσες άλλες αντίστοιχης αντίληψης πρωτοβουλίες που έχουν προηγηθεί, έχουν αποσαθρώσει την κοινωνία. Η υπερφορολόγηση των ακινήτων και τα υψηλά επιτόκια σε ένα περιβάλλον παρατεταμένης ύφεσης έχουν απαξιώσει τις περιουσίες και έχουν καταλήξει στον οικονομικό μαρασμό της μεσαίας τάξης και των εισοδηματικά ασθενέστερων.

Continue reading

ο γκίκας και η μύγα του (καλοκαιρινό σημείωμα ..για να περνάει η ώρα)

Η μύγα…το σπαθί …τα επιτόκια …η ανακεφαλαιοποίηση… η νέα ανεκεφαλαιοποίηση..η κόντρα με τον Dragi για την κατ’ εξαίρεση συμπεριφορά της ΕΚΤ εναντι των ελληνικών τραπεζών (ουσιαστικά να μη γίνει νέα αύξηση μετοχικού κεφαλαίου σε τιμή μικροτερη από την προηγούμενη στην οποία μπήκαν όλοι οι “φίλοι” …ίσως???)…και ξανα μια μύγα…και ένα σπαθί…η μισθοδότηση από τις τράπεζες επί δεκαετίες (θυμίζει λίγο από Προβόπουλο) και άλλη μια μύγα και ένα ακόμα σπαθί..και η κρίση που δεν έχει καμία σχέση με τις τράπεζες (αυτές τις αθώες) και η κατάρρευση της ρευστότητας που την αντιλήφθηκε κάπου προσφάτως (μάλλον του το είπανε πολλοί), αλλά χωρίς ιδιαίτερες συνέπειες…και άλλη μια μύγα….και ένα σπαθί.. Αυτό το καλοκαίρι είναι αλήθεια ότι έχει πολλές μύγες και κουνούπια και άλλα ενοχλητικά πτερέοντα αλλά το σπαθί δεν το βλέπω…ούτε καν τη μυγοσκοτώστρα. Τα επιτόκια χρηματοδότησης σταθερά κοντά στο 10% βλέπω…τα επιτόκια καταθέσεων μειωμένα κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες βλέπω (δηλ αύξηση του επιτοκιακού περιθωρίου δηλ. αυτό που βγάζει τα μικτά κέρδη) όσο και σταθερή μείωση των χρηματοδοτήσεων των κατά τα άλλα κεφαλαιοποιημένων από το φορολογούμενο “κοσμάκι” τραπεζών… (ουπς!! αλλη μια μυγα)… Εξάλλου υπάρχουν και γραπτά ντοκουμέντα από αυτά τα ημιεπιστημονικά που εκδίδουν κατά καιρό οι τράπεζες και οι τραπεζικές ενώσεις με υπογραφή (μεταξύ αυτών και του γκίκα με τη μύγα του) για να αποδεικνύουν τα πιστεύω του καθένα, τις συστρατεύσεις και τις αντιστρατεύσεις του…

Φταίχτες και σωτήρες αντάμα για τα κόκκινα δάνεια. Τι πρέπει να γίνει. Πηγή:www.reporter.gr

Δημοσιεύτηκε στο Reporter.gr την 1η Αυγούστου 2014

(α) Πως παράγεται ένα κόκκινο δάνειο; Ποιος φταίει;

Σε μια οικονομία που το χρηματοπιστωτικό σύστημα κυριαρχείται από τις τράπεζες, η ροή των κεφαλαίων ελέγχεται από αυτές. Έτσι, αν υποθέσουμε ένα ορθολογικό κόσμο με πλήρη και ισότιμη πρόσβαση στην πληροφόρηση και πλήρη βεβαιότητα για τη φερεγγυότητα τόσο του δανειστή (τράπεζα) όσο και του δανειζόμενου (επιχείρηση), το αποτέλεσμα της σύμπραξης των δύο μερών θα ήταν μια κοινή συμφωνία που θα τους ικανοποιούσε εξίσου και μάλιστα με πλήρη συμφωνία στους όρους. Ωστόσο, εάν επιτρέψουμε την ελάχιστη παρεμβολή ανορθολογισμού και αβεβαιότητας όσον αφορά την φερεγγυότητα του δανειζόμενου είναι εύκολα κατανοητό ότι η ισορροπία της διαπραγμάτευσης εκπορεύεται από τον δανειστή. Είναι ο δανειστής που έχει τον τελευταίο λόγο για την εκταμίευση του δανείου και άρα για την συμφωνία επί των όρων της διαπραγμάτευσης.

 

Continue reading