Συνδικαλιστές ή πολιτικοί;

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 14 Μαίου 2015

Οταν οι αποφάσεις λαμβάνονται για να κερδίσουν το χειροκρότημα της στιγμής και τον ενθουσιασμό των οπαδών, συγκροτείται μια ενότητα χειρισμών για τη συγκυριακή επικοινωνιακή επιτυχία. Ασκείται συνδικαλισμός. Στην καλύτερη των περιπτώσεων αυτός ο συνδικαλισμός κατατείνει στην εξυπηρέτηση επιμέρους συμφερόντων, που ελάχιστη σχέση έχουν με τα συμφέροντα του συνόλου, με χειρότερη εκείνη την εκδοχή όπου στρέφει κοινωνικές τάξεις και ομάδες τη μία εναντίον της άλλης. Δεν είναι, όμως, πολιτική.

Δεν είναι ενέργειες που κατατείνουν στον απόλυτο πολιτικό στόχο για την ευμάρεια του συνόλου και τη μακροχρόνια βελτίωση των προοπτικών της κοινωνίας. Δεν συνιστούν κινήσεις που αποκαθιστούν τα όποια ειδικά συμφέροντα στο πλαίσιο της γενικής αποκατάστασης συμφερόντων και βελτίωσης της ποιότητας ζωής του συνόλου των πολιτών. Ο συνδικαλισμός αναδεικνύεται από τη μικροπροληπτική του φύση, κοινωνικά άδικος και προοπτικά υποδεέστερος σε σχέση με την πολιτική.

Και, όμως, η χώρα έχει εγκλωβιστεί στα χέρια συνδικαλιστών. Δεν ενδιαφέρονται για τη γενικευμένη κατάρρευση που επιφέρουν οι επιλογές τους, αρκεί να εξασφαλίζεται η επικοινωνιακή επιτυχία. Δεν του αφορά η βύθιση της οικονομίας στην ύφεση και η αύξηση της ανεργίας, αρκεί να διεκπεραιώσουν την πρόσληψη των οπαδών. Δεν τους αφορά η κατάρρευση του Ασφαλιστικού και των δικαιωμάτων των μελλοντικών γενιών, αρκεί να διασφαλίσουν τις απαιτήσεις της τρέχουσας εκλογικής πελατείας. Και, κυρίως, δεν τους ενδιαφέρουν η δημοκρατία, η ποιότητα και η θεσμική της ενίσχυση, αλλά ο έλεγχος των μηχανισμών της εξουσίας, που διασφαλίζει την κυριαρχική δυνατότητα του συνδικαλισμού έναντι της πολιτικής.

Κάπως έτσι χάνονται μέρα με τη μέρα η ρευστότητα και η παραγωγή, απαξιώνονται καθημερινά οι περιουσίες, σωρεύονται ολοένα και περισσότεροι άνεργοι εν μέσω χειροκροτημάτων επί συνδικαλιστικών επιτυχιών με επικοινωνιακή κάλυψη. Ετσι εγκαταλείπεται η πολιτική που διεκδικεί το μέλλον με θυσίες και προσπάθεια. Εξάλλου στον κόσμο της κυβέρνησης δεν χρειάζεται ούτε θυσία, ούτε προσπάθεια. Ολα στον συνδικαλιστικό μικρόκοσμο πάνε καλύτερα κάθε μέρα, αρκεί να ευημερεί η γενικευμένη μιζέρια και μαζί και η επάρκεια των συνδικαλιστικών χειρισμών για την ελπίδα επί μισθών, συντάξεων κ.λπ, με παράδειγμα την ευμάρεια των ημετέρων.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s