Πολιτική «υπονοουμένων» και εκφασισμός

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 29 Οκτωβρίου 2015

Πρωθυπουργός και υπουργοί μιλάνε με υπονοούμενα που θέλουν να δείξουν στα εκάστοτε «θύματα» των αναφορών τους τη δύναμη των ενοχοποιητικών στοιχείων που γνωρίζουν, αλλά δεν αποκαλύπτουν. Πρωθυπουργός και υπουργοί υπονοούν τη δυνατότητα να εκπέμψουν πολιτικές για να αποκαταστήσουν αδικίες σε κοινωνικές ομάδες «θύματα» φορολογικών ή άλλων επιλογών, επικαλούμενοι «ισοδύναμα μέτρα», που όμως δεν τα αποκαλύπτουν καθώς τα επεξεργάζονται… για το μέλλον. Αυτές οι πολιτικές πρακτικές των καιρών μας βασίζονται σε μια κοινή μεθοδολογία προθέσεων. Να εκβιάζουν τα θύματα και να τα καθιστούν αιχμάλωτα έναντι μιας άγνωστης δύναμης των εκβιαστών τους να επιφέρουν το απόλυτο κακό ή να μη το αποτρέψουν.

Continue reading

Δημοκρατική Συμπαράταξη. Ο δρόμος μπροστά

Δημοσιεύτηκε στη ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ στις 17 Οκτωβρίου 2015

Το ευρύτερο προοδευτικό κέντρο, η σοσιαλδημοκρατία και η δημοκρατική αριστερά πρέπει να ενοποιηθούν σε ένα ενιαίο πολιτικό φορέα. Αυτή είναι η γενική παραδοχή που ωστόσο συγκρούεται με τις επιμέρους ηγεμονίες αλλά και τα τιμάρια «τοπικών» ηγεμονίσκων που επί δεκαετίες εμπορεύονται την αντιπροσώπευση του χώρου. Επιπλέον, έναντι αυτής της αναγκαίας προοπτικής καραδοκεί ο ΣΥΡΙΖΑ που ερωτοτροπεί κοινωνικά αλλά και μακροπολιτικά με την «περιοχή» προσπαθώντας (ατυχώς), να εκφράσει τα συμφέροντα της μεσαίας τάξης αλλά και εκλιπαρώντας τη συμμαχία της με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

Continue reading

Επιτέλους, γίναμε Σουηδοί

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 15 Οκτωβρίου 2015

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι πνευματική διαταραχή όπου ο βιαζόμενος συνδέεται συναισθηματικά με τον βιαστή του, ως υποσυνείδητο τέχνασμα που βοηθά το αιχμάλωτο θύμα να αντέξει την κακοποίησή του. Ονομάζεται δε έτσι, καθώς παρατηρήθηκε πρώτη φορά σε μια ληστεία με θύματα που τέθηκαν υπό ομηρεία για 131 ώρες σε ληστεία τράπεζας στη Στοκχόλμη της Σουηδίας τον Αύγουστο του 1973.
Αυτή η συμπεριφορά εύκολα ερμηνεύει τη σχέση των πολιτών με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή τη σύνδεσή τους με εκείνο το κόμμα που εκτιμάται ότι θα τους βοηθήσει να αντέξουν τη «βία» από την κατεπείγουσα εφαρμογή των μέτρων που κατέστησε αναγκαία η εκτροπή της επτάμηνης διακυβέρνησής του. Ουσιαστικά, ο θύτης αναγορεύεται σε σωτήρα, ως καλύτερος διαχειριστής του διαρκούς εγκλήματος κατά του θύματος.
Σαφέστατα, πίσω από αυτήν τη διαταραγμένη συμπεριφορά υποκρύπτονται προσδοκίες ότι θα ελαφρυνθεί το βάρος της φορολόγησης της περιουσίας και του εισοδήματος, θα περιορισθεί η επιβάρυνση του ΦΠΑ, θα μετριασθεί η ανεργία, θα διευκολυνθεί η αδιέξοδη σχέση των πολιτών με το Δημόσιο, θα υποχωρήσουν οι πτωχεύσεις, θα ανακοπεί η αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εχόντων, και τόσα άλλα που υπογραμμίζουν την ελπίδα της καλύτερης διαχείρισης της μιζέριας, με δεδομένη την παραδοχή της «αιχμαλωσίας» στη μη ανάκαμψη της οικονομικής θέσης του καθένα ξεχωριστά και της οικονομίας γενικότερα. Ξαφνικά γίναμε γνήσιοι Σουηδοί εκ Στοκχόλμης, υιοθετώντας τις ελάχιστες προσδοκίες από μία κυβέρνηση που έχει διατελέσει το έγκλημα της απάλειψής τους. Βέβαια, βοηθά σε αυτό και το αδιέξοδο των εναλλακτικών κομματικών επιλογών και η μη παρουσίαση από κάποιον κομματικό φορέα μιας φερέγγυας πρότασης, πέραν της πλήρους μετριότητας της υφιστάμενης διαχείρισης και των αδιέξοδων δραχμολαγνικών θεωρήσεων που ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ καλλιέργησε.
Ομως, τι γίνεται στην περίπτωση όπου το θύμα βρεθεί αντιμέτωπο με την ακύρωση ακόμα και αυτών των ελάχιστων προσδοκιών του; Τι γίνεται όταν δεν μετριασθεί η φορολογική επιβάρυνση, η άρση των ανισοτήτων, το αδιέξοδο της σχέσης με το κράτος;
Τίποτα περισσότερο από την πλήρη αποκαθήλωση του θύτη και την επανατοποθέτησή του σε αυτό που πραγματικά είναι. Και τότε, είναι οι εναλλακτικές που θα κρίνουν εάν η χώρα θα επαναπροσανατολισθεί με κατεύθυνση τον πραγματικό εξευρωπαϊσμό της, με ανάπτυξη και κοινωνική δικαιοσύνη, ή θα βυθισθεί στο χάος της πολιτικής αβεβαιότητας.

Continue reading

Οι αναλήθειες του κου Τσίπρα

Δημοσιεύτηκε στο Capital.gr στις 10 Οκτωβρίου 2015

Τα πάντα για την εξουσία. Ψέματα που παρατίθενται ως επιχειρήματα. Αλήθειες που παραχαράσσονται. Δεδομένα που παραποιούνται. Ας πάρουμε τις αναλήθειες του κου Τσίπρα με κάποια σειρά.

“Το χρέος κακώς είχε αναγγελθεί ως βιώσιμο από την προηγούμενη κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, και καλώς ως μη βιώσιμο, από τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ”.

Η βιωσιμότητα του χρέους συναρτάται με τις προοπτικές ανάπτυξης μιας οικονομίας και τη δυνατότητα της να αποπληρώνει τις εκάστοτε δόσεις. Όπως ακριβώς συμβαίνει με το δάνειο ενός νοικοκυριού ή ενός επιχειρηματία. Έτσι, όταν η οικονομία είχε προοπτικές ανάκαμψης το χρέος ήταν βιώσιμο και έπαψε να είναι όταν οι προοπτικές εξελίχθηκαν σε ύφεση της τάξης του -2,3% και -1,6%, όπως προβλέπεται για το 2015 και το 2016 αντίστοιχα, λόγω του δημοσιονομικού εκτροχιασμού που οικοδόμησε η εξουσία των κκ Τσίπρα και Βαρουφάκη και το συνεπαγόμενο 3ο μνημόνιο. Εξάλλου, η βιωσιμότητα του χρέους ανοίγει τις δυνατότητες περαιτέρω δανεισμού από τις αγορές, ενώ η μη βιωσιμότητα την εξουδετερώνει. Σαφέστατα αυτό ενδιαφέρει μια κυβέρνηση που θέλει να βγει στις αγορές και ευλόγως διακηρύττει τη βιωσιμότητα του χρέους της, ενώ δεν ενδιαφέρει μια κυβέρνηση που στοχεύει στην πολιτική διαπραγμάτευση του χρέους με δανείστριες χώρες όπως ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (που ειρήσθω εν παρόδω περιορίζει τους βαθμούς ελευθερίας στη χάραξη μιας εσωτερική πολιτικής).

Continue reading

Τρίτο Μνημόνιο, τρίτη αποτυχία

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 2 Οκτωβρίου 2015

Τα Μνημόνια προσδιορίζονται ανεξαιρέτως από δημοσιονομικές παρεμβάσεις με στόχο την εξυγίανση της οικονομικής διαχείρισης και την προσαρμογή του Δημοσίου. Η εισοδηματική πολιτική είναι ιδιαίτερα περιοριστική με συνεχείς μειώσεις των πραγματικών αμοιβών, ώστε να αποκαθιστούν στον βραχυχρόνιο ορίζοντα τη χαμένη ανταγωνιστικότητα που επιφέρει η μείωση της παραγωγικότητας και της δημοσιονομικής αναποτελεσματικότητας. Το μείγμα αυτής της πολιτικής συνεπικουρείται από μεταρρυθμίσεις που ολοένα «αναμένεται» να μεταθέτουν τις παραγωγικές δυνατότητες. Continue reading