Επαναφορά του πελατειακού κράτους (τίτλος συγγραφέα:ΣυριζΑκηδες)

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 21 Ιανουαρίου 2016

Η ακραία έκφανση του πελατειακού κράτους και του συστήματος κρατικοδίαιτων ιεραρχικών επιχειρηματικών διατάξεων είναι στη φυλακή. Ο Ακης, όπως και ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης Παπαγεωργόπουλος και οι συν αυτοίς κρίθηκαν ένοχοι από την ελληνική Δικαιοσύνη. Μαζί με αυτούς δέχθηκε ισχυρό πλήγμα και η πολιτική των μηχανισμών κομματικών στελεχών και μελών, των μηχανισμών των ψηφοφόρων και των επιχειρηματιών και κάθε είδους πελατειακών πολιτικών συσχετίσεων με σκοπό τη νομή της εξουσίας. Πλήγμα, αλλά όχι οριστικό. Ηταν η αρχή του τέλους. Οι ακρότητες ελέγχθηκαν, πολλά ίσως συγκαλύφθηκαν, όλοι προσπάθησαν να δείξουν ότι κάνουν τη δουλειά τους και μόνον αυτό και σίγουρα οι πελατειακές εξυπηρετήσεις περιορίστηκαν. Κυρίως εντοπίστηκαν στη συνέχεια των αναξιοκρατικών προσλήψεων, ενώ η αναδιάταξη επιχειρηματικών συμφερόντων αφέθηκε στις τράπεζες – σε απόδειξη του συνένοχου ρόλου τους στη διαμόρφωση αυτού του ιδιότυπου ελληνικού καπιταλισμού. Σε οποιαδήποτε περίπτωση είχαν αρχίσει ένας αυτοπεριορισμός και μια αίσθηση ευθύνης (ίσως και φόβου) του πολιτικού προσωπικού έναντι της αμετροεπούς διαχείρισης της εξουσίας και η καλλιέργεια της ιδεολογικής κυριαρχίας των ίσων ευκαιριών, της αξιοκρατίας και της προτεραιοποίησης της κοινωνίας των πολιτών έναντι της πολιτικής κοινωνίας των κομματικών μηχανισμών.

Ωσπου ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ που μαζί με τους ΑΝΕΛ συγκρότησαν ένα μοναδικό κυβερνητικό μέτωπο «αριστερού» εθνικολαϊκισμού, εξασκώντας εξουσία επί θεσμών και προσώπων, με την αγωνία του απόλυτου ελέγχου του κράτους. Αγωνία που συνυφαίνεται με την προσπάθεια επανεκλογής και την καθιέρωση μεταξύ των ισχυρών κομμάτων που θα καλούνται να συμμετέχουν σε μελλοντικά κυβερνητικά σχήματα. Η ολική επαναφορά όλων των μορφών της ακραίας έκφανσης του πελατειακού κράτους είναι πασιφανής. Από τις προλήψεις, τη στελέχωση κομβικών θέσεων του Δημοσίου με αναξιοκρατικά κομματικά κριτήρια ή την κατάργηση της Διαύγειας και την κατάτμηση των συμβάσεων του Δημοσίου με ιδιώτες και επιχειρήσεις, ώστε να μην υποχρεούνται σε πλήρη διαφάνεια και ενημέρωση των πολιτών.

Η παρέμβαση της ίδιας της ΕΕ με δηλώσεις εκπροσώπων της πιστοποιούν τον εκτροχιασμό της πελατειακότητας και της αναδόμησης των ιεραρχικών επιχειρηματικών διατάξεων που επιχειρείται. Η απόδειξη (ακόμα μία) της απόκλισης από τα ευρωπαϊκά κεκτημένα είναι δεδομένη. Αποδεικνυόμαστε για ακόμα μία φορά ΣΥΡΙΖΑ-Ακηδες, εκτός του πλαισίου ελευθερίας, ίσων ευκαιριών, αξιοκρατίας και αποπολιτικοποίησης του κράτους και των εποπτικών αρχών που χαρακτηρίζουν μια ανεπτυγμένη χώρα. Μια εξελισσόμενη καπιταλιστική ιδιοτυπία πολιτικών και επιχειρηματικών κοτζαμπάσηδων.

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και η αθέατη πλευρά της αξεπέραστης κρίσης

Δημοσιεύτηκε στο Liberal στις 19 Ιανουαρίου 2016

Το ελληνικό καπιταλιστικό μόρφωμα συγκροτείται από τις πελατειακές πολιτικές σχέσεις και την ιεραρχική δομή επιχειρηματικών συμφερόντων που μέσω κρατικοδίαιτων μηχανισμών διαμόρφωσε ισχυρά ολιγοπώλια. Χρηματοδότης του όλου συστήματος– της κρατικοδίαιτης ανάπτυξης επιχειρήσεων μέχρι και των πολιτικών πελατειακών σχέσεων– ήταν οι τράπεζες, μέσω εκτεταμένων και επιλεκτικών δανείων σε επιχειρήσεις, και μέσω της αγοράς ομολόγων και εντόκων γραμματίων του Δημοσίου με πλήρη αδιαφορία για την πελατειακή χρήση των κεφαλαίων. Σε αντάλλαγμα οι κυβερνήσεις μεριμνούσαν για την ολιγοπωλιακή «ησυχία» του τραπεζικού συστήματος και τη δυνατότητά του να λειτουργεί με ικανά περιθώρια κέρδους που επιβάρυναν ανεμπόδιστα το κόστος χρήματος στην πραγματική οικονομία.

Γύρω από αυτήν τη βασική δομή αναπτύχθηκε μετά τη μεταπολίτευση, όσο και εκτραχύνθηκε μετά το 2004, το ελληνικό καπιταλιστικό ιδίωμα. Μια αυτούσια οντότητα που μάταια προσδοκούσε (και προσδοκά) την υπέρβαση της περιφερειακότητάς της ώστε να καταστεί καπιταλιστικό κέντρο (θεωρίες μητρόπολης – περιφέρειας). Το μόνο που είχε να ελπίζει ήταν ο εκάστοτε προσαρμοστικός «εκσυγχρονισμός», ώστε να γίνεται δυνατή η παρακολούθηση των διεθνών εξελίξεων (π.χ. της παγκοσμιοποίησης ή των μνημονίων), χωρίς να θίγεται η πεμπτουσία της.

Continue reading

Το κράτος ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ… άλματα προς τα πίσω

Δημοσιεύτηκε στο Capital στις 12 Ιανουαριου 2016

Η χώρα διανύει τον αναγκαστικό επαναπροσδιορισμό της μετά την πλήρη αποτυχία του οικονομικού και πολιτικού μοντέλου του προσαρμοστικού εκσυγχρονισμού των πελατειακών σχέσεων και της εξυπηρέτησης ιεραρχημένων επιχειρηματικών και άλλων ειδικών συμφερόντων. Σε αυτό τον ιστορικό επαναπροσδιορισμό τα πρώτα θύματα είναι οι ιεραρχημένες επιχειρηματικές διατάξεις που πλέον αποδομούνται με την κατάρρευση μεγάλων επιχειρήσεων και επιχειρηματικών ονομάτων.

Το πελατειακό κράτος χάνει τους παραδοσιακούς συνομιλητές διεκπεραίωσης των εκάστοτε απαιτήσεων του που αφορούσαν σε απλές προσλήψεις και διευθετήσεις καριέρας κομματικών φίλων, μέχρι τη χρηματοδότηση δημόσιων έργων ή ακόμα και του χρέους, με την απορρόφηση εντόκων γραμματίων του δημοσίου από τράπεζες και χρηματοπιστωτικούς φορείς. Οι νέοι επιχειρηματίες και οι καινούργιες επιχειρήσεις που αναδεικνύονται αντικειμενικά έχουν ελάχιστη διάθεση πελατειακών συναλλαγών -κυρίως γιατί προέρχονται έξω και πέρα από αυτές.

Σίγουρα, το πελατειακό σύστημα θα διεκδικήσει την ανασύνταξη των συμμαχιών με τις νέες επιχειρηματικές διατάξεις όσο και την κατά το δυνατό προστασία των παλιών παραδοσιακών συνομιλητών. Ωστόσο, το πλέον βέβαιο είναι ότι το πελατειακό σύστημα θα προσπαθήσει να συντηρήσει την ίδια την “πελατειακότητα” των πολιτικών σχέσεων μέσω του κομματικού ελέγχου του κράτους και την διαιώνιση της γραφειοκρατίας. Και είναι σε αυτό το μέτωπο της “πελατειακότητας” που η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δίνει τη μεγάλη μάχη των προσλήψεων ημετέρων και τη στελέχωση του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα με κομματικά ελεγχόμενα πρόσωπα, ή που ανακοινώνει την αύξηση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων μεσούσης της κρίσης, χωρίς την παραμικρή ένδειξη για αύξηση της σχετικής παραγωγικότητας της εργασίας τους. Επιπλέον, είναι σε αυτό το μέτωπο της “πελατειακότητας” που αναβάλλονται ή κρύπτονται υπουργικές αποφάσεις που ενεργοποιούν τους νόμους για την απελευθέρωση των αγορών ή που προσαρμόζονται αναλόγως έτσι ώστε να διατηρούν ειδικά προνόμια ασχέτως της νομοθετικής ρύθμισης. Και αυτά καθώς στην κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (όσο και στο ευρύτερο μη μεταρρυθμιστικό τόξο της δεξιάς και του παραδοσιακού ή καινοφανούς κέντρου που ερωτοτροπεί με την ιδέα της συγκυβέρνησης), πιστεύουν ότι η διατήρηση και ο έλεγχος του πελατειακού πολιτικού συστήματος εξυπηρέτησης ειδικών συμφερόντων (πχ συνδικαλιστών), θα επιφέρει τη σταδιακή αποκατάσταση του ελέγχου των νέων ιεραρχήσεων στον επιχειρηματικό κόσμο και τη διευκόλυνση της επιβίωσης των παλιών, στο ίδιο απαράδεκτο πλαίσιο πελατειακών εξυπηρετήσεων.

Continue reading

Εθνικό «αριστερό» πισωγύρισμα

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 7 Ιανουαρίου 2016

Κραυγάζοντες μεγαλοστομούντες κατά πάντων με αοριστολογίες και ανερμάτιστα επιχειρήματα. Ιδεοληπτικοί, ημιμαθείς και ασυγκρότητοι ανέλαβαν ως ριζοσπαστική απαίτηση της κοινωνίας (τους) να αλλάξουν τη ζωή των ανθρώπων με όσα που ξέρουν (!) και με αυτά που φαντάζονται (!). Η «δυναμική» αρχή έγινε με τους «αγανακτισμένους» που ανέλαβαν να θέσουν τα θεμέλια του σύγχρονου «ριζοσπαστισμού». Ενα ανομοιογενές πλήθος (ανάξιων, επάξιων και διακεκριμένων, ακραίων εθνικιστών και διεθνιστών), που χλεύαζε και προπηλάκιζε… με αρχηγούς φυλών να διεκδικούν την ηγεσία του, με κριτήρια του ισχυρότερου χλευασμού και προπηλακισμού… Σε μια πατρίδα τελειωμένη που αναζητούσε την αναγέννησή της μετά την καταβαράθρωση δομών και θεσμών οι «αγανακτισμένοι», οι φυλές και οι ηγεμονίσκοι τους, προέβαλλαν τη βία της ανατροπής χωρίς προτάσεις και ιδεολογία ανασυγκρότησης.

Continue reading