Για ένα υπερβατικό και κοινωνικά δίκαιο εκσυγχρονισμό. Η εναλλακτική πολιτική (Μέρος 2)

Δημοσιεύτηκε στο Capital στις 1 Μαρτίου 2016

Σε προηγούμενο άρθρο “Για ένα υπερβατικό και κοινωνικά δίκαιο εκσυγχρονισμό “Η εναλλακτική πολιτική (Μέρος 1)”, είδαμε ότι η βασική συνθήκη υπέρβασης της κρίσης μιας οικονομίας που βρίσκεται υπό καθεστώς κατάρρευσης ρευστότητας, όπως η ελληνική, είναι να βρεθεί η οριακή παραγωγικότητα του κεφαλαίου υπεράνω του κόστους χρηματοδότησης. Εκεί εξετάσαμε ειδικότερα τα μέτρα πολιτικής που είναι δυνατό να αναληφθούν από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις τράπεζες ώστε να συμβάλλουν στην μείωση του κόστους χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας. Στην παρούσα συνέχεια θα επικεντρωθούμε στην άλλη συνθήκη ανάταξης που αφορά στην αύξηση της παραγωγικότητας του κεφαλαίου. Αυτή αναλύεται σε:

Δημοσιονομικά μέτρα: Έσοδα.

* Η χώρα πρέπει να υπερβεί τη λογιστική προσέγγιση της φορολογικής πολιτικής που συγκεντρώνει φόρους όπως οι προύχοντες επί Τουρκοκρατίας και να κινηθεί με βάση τη σύγχρονη καταξιωμένη διεθνή πρακτική που προβλέπει
* Άμεση εξυγίανση και ενίσχυση των μηχανισμών ελέγχου σε συνεργασία ακόμα και με διεθνείς ελεγκτικές εταιρείες για την καταπολέμηση της μεγάλης φοροδιαφυγής (που εξάλλου αυτές οργανώνουν και μετεξελίσσουν πουλώντας τις υπηρεσίες τους τους πλούσιους φοροδιαφεύγοντες)
* Σε δεύτερο χρόνο και με δεδομένους ικανούς φοροελεγκτικούς μηχανισμούς, τη μείωση των φορολογικών συντελεστών. Το ζητούμενο είναι – στα πλαίσια μιας νέας κοινωνικής συμφωνίας – η διεύρυνση της φορολογικής βάσης και η καταπολέμηση της απόκρυψης φορολογητέας ύλης.

Μεταρρυθμίσεις

* Πλήρη αναδιάρθρωση του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα με στόχο την εξυπηρέτηση των πολιτών και των επιχειρήσεων και όχι της δημοσιουπαλληλικής γραφειοκρατίας και των συνδικαλιστών. Περιορισμό του παρεμβατικού ρόλου του κράτους από μηδενική βάση, με παράλληλη γραπτή (και όχι προφορική), αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Δεν νοείται κοινωνική δικαιοσύνη όταν συνυφαίνεται με την αναξιοκρατία ενώ τα βάρη της ύφεσης και της ανεργίας αφορούν αποκλειστικά τον ιδιωτικό τομέα.
* Μαζικό πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και εκμετάλλευση δημόσιας περιουσίας. Σημαντικό ρόλο αναμένεται να διαδραματίσουν οι δήμοι που θε βρεθούν με δικαιώματα εκμετάλλευσης εγκαταλελειμμένων ιδιοκτησιών
* Πλήρης απελευθέρωση άνευ όρων όλων των αγορών, περιορισμό της ολιγοπωλιακής διάρθρωση των αγορών και της εξάρτησης της οικονομίας από αυτήν, και εντατικοποίηση των ελέγχων από την αναδιαρθρωμένη (επιτέλους) και αποτελεσματική (επιτέλους), Επιτροπή Ανταγωνισμού, ώστε να καταπολεμηθεί η εναρμόνιση τιμών και η ολιγοπωλιακή εκμετάλλευση των τοπικών κα περιφερειακών οικονομιών εξίσου όπως στο σύνολο της οικονομίας.
* Ενίσχυση όλων των ρυθμιστικών αρχών και ορθολογικοποίηση της στελέχωσής τους.
* Ενίσχυση (φορολογική ή ανταποδοτική) των ομάδων παραγωγών και των αγροτικών συμπράξεων έναντι των ατομικών παραγωγών.
* Μείωση του μεταφορικού κόστους ιδιαίτερα για τις εισαγωγές (που εντείνουν τον ανταγωνισμό), και τις εξαγωγές με περιορισμό των διοδίων, τη μείωση της φορολόγησης του πετρελαίου, το κόστος ελλιμενισμού και αεροπορικής μεταφοράς εμπορευμάτων.
* Την καθιέρωση μειωμένου φορολογικού συντελεστή σε εταιρείες και δραστηριότητες έρευνας και τεχνολογίας και τη θέσπιση ειδικών πακέτων εξυπηρέτησης από τηλεπικοινωνιακές εταιρείες και παρόχους στα πλαίσια του νέου κοινωνικού συμβολαίου.

Για νέες εργασιακές σχέσεις σε ένα εθνικό πλαίσιο συνεννόησης

Η αγορά εργασίας είναι τριχοτομημένη. Οι εντός, οι εκτός και οι “παράτυποι” που μαζί με τους εκτός μακροχρόνια άνεργους, συνειδητά καταφεύγουν στην παραοικονομία και συντηρούν τη φοροεισφοροδιαφυγή.

Στο πλαίσιο αυτό οι εργασιακές σχέσεις είναι κατατμημένες και κάθε κατηγορία απολαμβάνει άλλο επίπεδο δικαιωμάτων και προστασίας

Απαιτείται συλλογικοποίηση μέσα από την ενιαιοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την ενιαία εθνική αντιπροσώπευση που θα διασφαλίζει στο πλαίσιο του νέου κοινωνικού συμβολαίου τους μισθούς και τα επίπεδα απασχόλησης που θα περιορίζουν διαρθρωτικά την ανεργία και θα λειτουργούν υπέρ της ανάπτυξης. Ούτε κλαδικές, τοπικές ή επιχειρησιακές διαπραγματεύσεις. Αντίθετα, διαπραγμάτευση σε εθνικό επίπεδο που θα αποτυπώνει του εθνικούς στόχους ανάπτυξης αλλά και τις ευθύνες που αναλαμβάνει ο κάθε συλλογικός φορέας έναντι αυτών. Η προσαρμογή των εθνικών ρυθμίσεων θα γίνεται από τις ίδιες τις αγορές, τις κατά τόπους επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους, όπως ισχύει στο ευρωπαϊκό συναινετικό καπιταλισμό

Ασφαλιστικό

* Μείωση των εισφορών παράλληλα με την ενίσχυση κι ορθολογικοποίηση της στελέχωσης των μηχανισμών ελέγχου.
* Εξορθολογισμός των συνταξιοδοτικών δαπανών λαμβάνοντας υπόψη τις αποδόσεις της συνολικής περιουσίας των συνταξιούχων.
* Θέσπιση τριών πυλώνων σύνταξης (εθνικός, ομοιοεπαγγελματικός, ιδιωτικός).
* Έλεγχος των όρων λειτουργίας των ιδιωτικών φορέων και περιορισμός του κόστους λειτουργίας, ανταμοιβών προμηθειών και bonus των στελεχών των ασφαλιστικών εταιρειών.

Η κατοχύρωση της φυσιογνωμίας ενός κοινωνικά δίκαιου κοινωνικού συμβολαίου υπερβατικού εκσυγχρονισμού έγκειται στην επέκταση και ποιοτική αναβάθμιση του κράτους και των ιδιωτικών μηχανισμών πρόνοιας, την εξασφάλιση ενός ελάχιστου βιοτικού επιπέδου και πρόνοιας για τους ανέργους, αλλά και τη μέριμνα για την πρόσβαση όλων σε ένα ικανό και σύγχρονο εκπαιδευτικό, μετεκπαιδευτικό και καταρτησιακό σύστημα που θα προβλέπει στην ενίσχυση των δεξιοτήτων για την επανένταξη στην αγορά εργασίας.

* ειδικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της φτώχειας με άμεση ιατροφαρμακευτική κάλυψη των ανασφάλιστων, την επέκταση του προγράμματος βοήθεια στο σπίτι ώστε να καλύπτει κάθε ηλικία στις ανάγκες της για εργασία και ποιότητα ζωής
* Πρόγραμμα βραχυχρόνιας κατάρτισης on the job από επιχειρήσεις με ασφαλιστική κάλυψη επιδοτούμενη από το κράτος
* Προγράμματα για την αντιμετώπιση της μαζικής ανεργίας με μέριμνα απόκτησης εργασιακής πείρας και εξειδίκευσης. Τέτοια προγράμματα μπορούν χρηματοδοτούνται εν μέρει από την ΕΕ αλλά και από την ανταποδοτικότητα τους.

Παιδεία

Καμία χώρα που διήλθε κρίσης δεν κατάφερε πραγματικά να την υπερβεί δίχως να έχει υιοθετήσει έναν ριζοσπαστικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα αναβάθμισης της παιδείας. Στο πλαίσιο αυτό και με δεδομένες τις διαγνωσμένες υστερήσεις του εκπαιδευτικού συστήματος ένα συνεπές κυβερνητικό πρόγραμμα πρέπει να κατατείνει σε:

* Παιδεία αριστείας και ίσων ευκαιριών για όλους, συνιστώσα εθνικής στρατηγικής ανάπτυξης που θα ενισχύει την πρωτοβουλία, τη δημιουργικότητα, την επιχειρηματικότητα και την ένταξη των νέων στη δυναμική της παραγωγικής διαδικασίας στο πλαίσιο ανοικτών κι ανταγωνιστικών αγορών χωρίς την αναποτελεσματική υπερτροφία του κράτους.
* Παιδεία με ιδεολογική φόρτιση από τις κατακτήσεις του ελληνισμού και όχι από τα πολεμοχαρή στιγμιότυπα της ιστορίας.
* Παιδεία ευρυμάθειας και κριτικής γνώσης, καινοτομίας και έρευνας
* Παιδεία ελεύθερων ανθρώπων με εφόδια να χαράξουν τη μοίρα τους.

Προσφυγικό

Το Προσφυγικό κρούει κώδωνα εκρηκτικού κινδύνου για το μέλλον. Επιτέλους, πρέπει να σκεφθούμε και να πράξουμε με στρατηγική και μακροπρόθεσμη στόχευση. Η χώρα μετατρέπεται σταδιακά σε περιφέρεια των ευρωπαϊκών συνόρων. Ένα τεράστιο hotspot-κράτος ελέγχου αλλά και φιλοξενίας των προσφύγων που ουδέποτε θα μετατεθούν στις χώρες της “μη περιφερειακής” Ευρώπης. Παρελθόντος του χρόνου θα βρεθούμε “αίφνης” με πολλές επιπλέον εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες. Μια δεξαμενή ανθρώπων που θα διεκδικούν τα νόμιμα ανθρώπινα δικαιώματά τους και κυρίως το δικαίωμα στην εργασία. Για να αποφευχθεί η μη επιλεκτική συσσωμάτωσή τους στην αγορά εργασίας, πρέπει:

* να κληθεί η ΕΕ να καλύψει πλήρως το κόστος διαβίωσής τους ως πρόσφυγε μέσα από μια έκτακτη ροή χρηματοδότησης προς την Ελλάδα -και όχι απλώς προς την Τουρκία.
* να χρηματοδοτηθούν υποδομές που θα αποκλείουν την προσέλευση των φιλοξενούμενων προσφύγων στους αστικούς ιστούς των πόλεων και των χωριών της χώρας, ώστε να αποφευχθεί με κάθε τρόπο η αλλοίωση των τοπικών αγορών που αυτομάτως οδηγεί στην αλλοίωση του κοινωνικού ιστού όσο και των πολιτικών συσχετισμών, και εντέλει στον ρατσισμό και τη ξενοφοβία.
* Να αποτραπεί η διοχέτευση της εργασίας των προσφύγων στην παραοικονομία, καθώς αυτή η εξέλιξη θα περιορίσει τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας στην επίσημη αγορά εργασίας -και θα επιβραδύνει του ρυθμούς ανάκαμψης του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων (Ελλήνων και ξένων).

Τα προαναφερθέντα αποτελούν προσεγγίσεις μιας άλλης πολιτικής, εθνικού προσδιορισμού, συμβατής με τα 3ο μνημόνιο, που κατατείνουν ωστόσο σε ένα υπερβατικό εκσυγχρονισμό, με κοινωνική δικαιοσύνη κα συνεννόηση μέσω ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου με τη συμμετοχή όλων. Οι προτάσεις που προαναφέρθηκαν υπερβαίνουν τον πελατειακό καπιταλισμό ιεραρχημένων ειδικών και επιχειρηματικών συμφερόντων. Οδηγούν σε ένα άλλο καπιταλιστικό πρότυπο αγορών με συνεννόηση μεταξύ ων κοινωνικών και παραγωγικών φορέων αλλά και με εποπτεία και πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη και μέριμνα. Αποτελούν αναγκαία μέτρα για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων αλλά και της κινητικότητας των ελληνικών κεφαλαίων ώστε να αποσοβηθεί η πλήρης εκχώρηση των περιουσιακών στοιχείων της χώρας σε ξένα επιχειρηματικά σχήματα και συμφέροντα.

Η χώρα πρέπει να κατακτήσει το μέλλον που ανοίγετε μπροστά της και όχι να κυνηγά μετεξελισσόμενα φαντάσματα που σέρνει πίσω της.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s