Ελληνική ναυτιλία: ώρα μηδέν ή ώρα ηγεμονίας;

Δημοσιεύτηκε στο Capital στις 10 Μαρτίου 2016

Η επιστολή της Επιτρόπου Margrethe Vestager προς την ελληνική κυβέρνηση με θέμα την κρατική ενίσχυση που υποκρύπτει το καθεστώς φορολογίας χωρητικότητας και άλλες φορολογικές ελαφρύνσεις που προβλέπονται στον νόμο αριθ. 27 της 19ης Απριλίου 1975, όπως τροποποιήθηκε και οι συνεπακόλουθες προτάσεις προσαρμογής, αλλάζει θεμελιωδώς τα δεδομένα για την ελληνική (και ευρωπαϊκή) ναυτιλία. Η Ελλάδα καλείται να αλλάξει το ευρύτερο καθεστώς φορολογίας των επιχειρήσεων του ναυτιλιακού και ευρύτερου ναυτιλιακού κλάδου. Continue reading

Advertisements

Για ένα υπερβατικό και κοινωνικά δίκαιο εκσυγχρονισμό. Η εναλλακτική πολιτική (Μέρος 2)

Δημοσιεύτηκε στο Capital στις 1 Μαρτίου 2016

Σε προηγούμενο άρθρο “Για ένα υπερβατικό και κοινωνικά δίκαιο εκσυγχρονισμό “Η εναλλακτική πολιτική (Μέρος 1)”, είδαμε ότι η βασική συνθήκη υπέρβασης της κρίσης μιας οικονομίας που βρίσκεται υπό καθεστώς κατάρρευσης ρευστότητας, όπως η ελληνική, είναι να βρεθεί η οριακή παραγωγικότητα του κεφαλαίου υπεράνω του κόστους χρηματοδότησης. Εκεί εξετάσαμε ειδικότερα τα μέτρα πολιτικής που είναι δυνατό να αναληφθούν από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις τράπεζες ώστε να συμβάλλουν στην μείωση του κόστους χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας. Στην παρούσα συνέχεια θα επικεντρωθούμε στην άλλη συνθήκη ανάταξης που αφορά στην αύξηση της παραγωγικότητας του κεφαλαίου. Αυτή αναλύεται σε: Continue reading

Για έναν υπερβατικό και κοινωνικά δίκαιο εκσυγχρονισμό. Η εναλλακτική πολιτική (Μέρος 1)

Δημοσιεύτηκε στο Capital στις 24 Φεβρουαρίου 2016

Από την υπογραφή της ένταξης μας στην ΕΟΚ και κυρίως μετά την εναρμόνιση μας στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής νομισματικής πολιτικής, η χώρα προσδιορίζεται από την ανάγκη της σύγκλισης. Στο πλαίσιο αυτής της σύγκλισης έχουν δοκιμαστεί διάφορα υποδείγματα. Άλλα κατατείνοντας στον αυστηρό προσαρμοστικό εκσυγχρονισμό στα ευρωπαϊκά πρότυπα (1996-2001). Άλλα, βασισμένα στις απαιτήσεις των πολιτικών κύκλων (ή της αμετροέπειας του πολιτικού συστήματος) που χαρακτηρίζονταν από δημοσιονομικό εκτροχιασμό … ή και σε συνδυασμό δημοσιονομικού και νομισματικού εκτροχιασμού (2004-2008). Σαφέστατα η σύγκλιση κατέγραψε ασυνέχειες, πάντα όμως στη γραμμή του προσαρμοστικού εκσυγχρονισμού στις εκάστοτε κανονιστικές ανάγκες από τη συμμετοχή μας στην ΕΕ και κυρίως στις ανάγκες των αγορών και της συσσωμάτωσης μας σε αυτές.
Η κρίση ανέδειξε τις διαστάσεις της απόκλισης και αποκάλυψε υστερήσεις, (εξαιτίας στρεβλοτήτων, παθογενειών και συγκαλύψεων), τόσο στο οικονομικό και πολιτικό επίπεδο αλλά και στην ιδεολογία και εντέλει στο κοινωνικό επίπεδο… Ο ευρωσκεπτικισμός και οι ιδέες του περίκλειστου κράτους που όλο αδικείται αλλά ως ανάδελφο έθνος εκλεκτό θα τα καταφέρει με τη βοήθεια μιας κάποιας μεταφυσικής πρόνοιας, επανήλθαν σχεδόν αυτούσιες από το παρελθόν των μεγάλων διχασμών του έθνους. Μόνο που τούτη τη φορά δεν ήρθαν μόνο από την άκρα δεξιά αλλά και από την ΣΥΡΙΖΕΙΚΗ (υποτιθέμενη) αριστερά. Το πρώτο επτάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ υλοποιούσε πλήρως αυτές τις εθνικολαϊκιστικές κατευθύνεις και απεδείχθη μοιραίο για τον τόπο.
Σήμερα συγκομίζουμε τα αποτελέσματα των υστερήσεων αλλά κυρίως της επτάμηνης εκτροπής που ως έθνος “περίκλειστο και ανάδελφο” θα ανατρέπαμε τις αγορές και την παγκόσμια τάξη πραγμάτων (τι παράνοια). Continue reading

Το κράτος ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ… άλματα προς τα πίσω

Δημοσιεύτηκε στο Capital στις 12 Ιανουαριου 2016

Η χώρα διανύει τον αναγκαστικό επαναπροσδιορισμό της μετά την πλήρη αποτυχία του οικονομικού και πολιτικού μοντέλου του προσαρμοστικού εκσυγχρονισμού των πελατειακών σχέσεων και της εξυπηρέτησης ιεραρχημένων επιχειρηματικών και άλλων ειδικών συμφερόντων. Σε αυτό τον ιστορικό επαναπροσδιορισμό τα πρώτα θύματα είναι οι ιεραρχημένες επιχειρηματικές διατάξεις που πλέον αποδομούνται με την κατάρρευση μεγάλων επιχειρήσεων και επιχειρηματικών ονομάτων.

Το πελατειακό κράτος χάνει τους παραδοσιακούς συνομιλητές διεκπεραίωσης των εκάστοτε απαιτήσεων του που αφορούσαν σε απλές προσλήψεις και διευθετήσεις καριέρας κομματικών φίλων, μέχρι τη χρηματοδότηση δημόσιων έργων ή ακόμα και του χρέους, με την απορρόφηση εντόκων γραμματίων του δημοσίου από τράπεζες και χρηματοπιστωτικούς φορείς. Οι νέοι επιχειρηματίες και οι καινούργιες επιχειρήσεις που αναδεικνύονται αντικειμενικά έχουν ελάχιστη διάθεση πελατειακών συναλλαγών -κυρίως γιατί προέρχονται έξω και πέρα από αυτές.

Σίγουρα, το πελατειακό σύστημα θα διεκδικήσει την ανασύνταξη των συμμαχιών με τις νέες επιχειρηματικές διατάξεις όσο και την κατά το δυνατό προστασία των παλιών παραδοσιακών συνομιλητών. Ωστόσο, το πλέον βέβαιο είναι ότι το πελατειακό σύστημα θα προσπαθήσει να συντηρήσει την ίδια την “πελατειακότητα” των πολιτικών σχέσεων μέσω του κομματικού ελέγχου του κράτους και την διαιώνιση της γραφειοκρατίας. Και είναι σε αυτό το μέτωπο της “πελατειακότητας” που η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δίνει τη μεγάλη μάχη των προσλήψεων ημετέρων και τη στελέχωση του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα με κομματικά ελεγχόμενα πρόσωπα, ή που ανακοινώνει την αύξηση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων μεσούσης της κρίσης, χωρίς την παραμικρή ένδειξη για αύξηση της σχετικής παραγωγικότητας της εργασίας τους. Επιπλέον, είναι σε αυτό το μέτωπο της “πελατειακότητας” που αναβάλλονται ή κρύπτονται υπουργικές αποφάσεις που ενεργοποιούν τους νόμους για την απελευθέρωση των αγορών ή που προσαρμόζονται αναλόγως έτσι ώστε να διατηρούν ειδικά προνόμια ασχέτως της νομοθετικής ρύθμισης. Και αυτά καθώς στην κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (όσο και στο ευρύτερο μη μεταρρυθμιστικό τόξο της δεξιάς και του παραδοσιακού ή καινοφανούς κέντρου που ερωτοτροπεί με την ιδέα της συγκυβέρνησης), πιστεύουν ότι η διατήρηση και ο έλεγχος του πελατειακού πολιτικού συστήματος εξυπηρέτησης ειδικών συμφερόντων (πχ συνδικαλιστών), θα επιφέρει τη σταδιακή αποκατάσταση του ελέγχου των νέων ιεραρχήσεων στον επιχειρηματικό κόσμο και τη διευκόλυνση της επιβίωσης των παλιών, στο ίδιο απαράδεκτο πλαίσιο πελατειακών εξυπηρετήσεων.

Continue reading

Οι αναλήθειες του κου Τσίπρα

Δημοσιεύτηκε στο Capital.gr στις 10 Οκτωβρίου 2015

Τα πάντα για την εξουσία. Ψέματα που παρατίθενται ως επιχειρήματα. Αλήθειες που παραχαράσσονται. Δεδομένα που παραποιούνται. Ας πάρουμε τις αναλήθειες του κου Τσίπρα με κάποια σειρά.

“Το χρέος κακώς είχε αναγγελθεί ως βιώσιμο από την προηγούμενη κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, και καλώς ως μη βιώσιμο, από τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ”.

Η βιωσιμότητα του χρέους συναρτάται με τις προοπτικές ανάπτυξης μιας οικονομίας και τη δυνατότητα της να αποπληρώνει τις εκάστοτε δόσεις. Όπως ακριβώς συμβαίνει με το δάνειο ενός νοικοκυριού ή ενός επιχειρηματία. Έτσι, όταν η οικονομία είχε προοπτικές ανάκαμψης το χρέος ήταν βιώσιμο και έπαψε να είναι όταν οι προοπτικές εξελίχθηκαν σε ύφεση της τάξης του -2,3% και -1,6%, όπως προβλέπεται για το 2015 και το 2016 αντίστοιχα, λόγω του δημοσιονομικού εκτροχιασμού που οικοδόμησε η εξουσία των κκ Τσίπρα και Βαρουφάκη και το συνεπαγόμενο 3ο μνημόνιο. Εξάλλου, η βιωσιμότητα του χρέους ανοίγει τις δυνατότητες περαιτέρω δανεισμού από τις αγορές, ενώ η μη βιωσιμότητα την εξουδετερώνει. Σαφέστατα αυτό ενδιαφέρει μια κυβέρνηση που θέλει να βγει στις αγορές και ευλόγως διακηρύττει τη βιωσιμότητα του χρέους της, ενώ δεν ενδιαφέρει μια κυβέρνηση που στοχεύει στην πολιτική διαπραγμάτευση του χρέους με δανείστριες χώρες όπως ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (που ειρήσθω εν παρόδω περιορίζει τους βαθμούς ελευθερίας στη χάραξη μιας εσωτερική πολιτικής).

Continue reading